Tag - Πρόεδρος

Τίποτα δεν κάνατε Πρόεδρε 

Μπήκαν και τα ζώα στο χορό των προεκλογικών υποσχέσεων. Και τι δεν τους έταξε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μαζί με τους λοιπούς δελφίνους. Με κυριότερη εξαγγελία αυτή που αφορά την Αστυνομία που θα τα προσέχει… Μέχρι και ειδικό σύμβουλο θα έχει ο Πρόεδρος που να αφορά την ευημερία των ζώων. Ωραία όλα αυτά, φτάνει βεβαίως να υλοποιηθούν και να εφαρμοστούν. Έπειτα για τα ζώα που ήδη ταλαιπωρούνται σε ακατάλληλους ζωολογικούς κήπους ακόμα δεν κάνατε τίποτα. Κάνατε; Για τα κατοικίδια τι γίνεται το περιβόητο νομοσχέδιο/κανονισμοί; Γίνεται;

Αν δεν «καούμε» εγώ και εσύ πως θα φωτίσουμε το σκοτάδι;

Δεν θέλω να σας κουράσω με αρνητικές σκέψεις. Από αυτές που μας προκαλεί το πολιτικό μας περιβάλλον. Και αυτοί οι πολιτικοί άλλωστε διακοπεύουν. Ακόμα και τούτες τις κρίσιμες ώρες που διανύει το πολιτικό μας πρόβλημα κάποιοι επιλέγουν τη σιωπή και τις βουτιές στη θάλασσα. Ειλικρινά δεν με ενοχλεί. Ίσα ίσα που ενισχύει το συλλογισμό μου που μοιράζομαι σήμερα μαζί σας. Είναι η σειρά μας, εμάς των πολιτών να βγούμε μπροστά. Ακούσαμε πολλά. Άλλα τόσα μας κρύβουνε. Εμείς τι θέλουμε; Οι απλοί πολίτες. Ποιος ρωτά εμάς για το μέλλον μας; Είναι απόφαση της κυβέρνησης ή των αντιπολιτευόμενων κομμάτων πως και πότε θα επιστρέψουμε στα κατεχόμενα χωριά μας, ανεξαρτήτως θρησκευτικής καταγωγής; Ποιος τους εξουσιοδότησε να μας επιβάλουν στρατηγικές όχι μόνο για το πώς θα αντιμετωπίσουμε τη Τουρκία στις διαπραγματεύσεις αλλά και σε ένα σωρό άλλα θέματα εσωτερικής πολιτικής; Είναι απόφαση μόνο της κυβέρνησης και των κομμάτων τι θα αφοδεύσει το σύστημα έξω από το σπίτι μας; Και εξηγούμαι, με αφορμή το θέμα με τους τόνους ελαστικών που στοιβάζονται εγκληματικά σε μια περιοχή για να αποφασιστεί τώρα να μεταφερθούν σε άλλη ήδη επιβαρυμένη. Η πίεση των κοινοτήτων ανάγκασε το Προεδρικό να επανέλθει και να τους ακούσει, να τους εγγυηθεί, να δεσμευτεί. Αν δεν υπήρχε αντίδραση τίποτα δεν θα γινόταν. Μην υποτιμάτε τη δύναμή μας. Μην την αδρανοποιείτε δεχόμενοι παθητικά τα όσα αποφασίζουν ή διαχειρίζονται άλλοι για μας. Είναι μεν με τη δική μας ψήφο που εκλέγονται αυτοί που εκλέγονται και που ακολούθως διορίζουν άλλους αλλά δεν σταματά εκεί η δική μας υποχρέωση. Η διεκδίκηση είναι το μόνο αλλά σπουδαίο εργαλείο στη φαρέτρα μας. Για το δέντρο στη γειτονιά που σκοπεύει να κόψει ο Δήμος μέχρι την λύση του Κυπριακού. Μην υποτιμάτε τη δύναμή μας. Ειδικά τώρα που έρχονται – ξανά- εκλογές και τα αυτιά αδειάζουν από το κερί της αδιαφορίας τους. Κλείνω με στίχους του Ναζιμ Χικμετ (1934): «Aν δεν καώ εγώ αν δεν καείς εσύ αν δεν καούμε εμείς πώς θα γενούνε τα σκοτάδια λάμψη;».

 

Ψεκάστε, σκουπίστε, έ όχι δεν τελειώσατε!

Του Κυριάκου Ανδρέου

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διόρισε πρόσφατα σύμβουλο για τα ζώα. Το μήνυμα; Τα αγαπάμε τα ζώα. Και έξι μήνες πριν τις εκλογές πρέπει να το δείξουμε. Οι φιλόζωοι είναι πολλοί. Και ψηφίζουν. Πέστε μας όμως κ. Πρόεδρε πως θα αξιοποιήσετε τον σύμβουλο; Θα προχωρήσει αίφνης το νομοσχέδιο για τα κατοικίδια, θα λυθεί το θέμα με τα καταφύγια (α και για αυτά κάτι εξαγγείλατε αλλά σας πρόλαβε ο άλλος υποψήφιος, ο Νικόλας Παπαδόπουλος που ποντάρει και αυτός στα ζώα), θα προστατευτούν οι χελώνες, θα αλλάξουν ή θα αλλάξετε νοοτροπίες; Τι θα γίνει σε περίπτωση που προκύψει μια μεγάλη επένδυση σε περιοχή προστατευόμενη για χελώνες ή φώκιες; Θα ακούσετε τον σύμβουλο για ζώα, ή την Επίτροπο Περιβάλλοντος (αλήθεια κάθε πότε την καλείτε για να ανταλλάξετε απόψεις) ή το χρήμα μιλάει καλύτερα. Δεν είναι προσωπικό το θέμα και ίσα ίσα επικροτούμε και την απόφασή σας να υιοθετήσετε σκυλάκι από καταφύγιο. Για οποιοδήποτε λόγο και αν έγινε επίσημη… παραλαβή με κάμερες κλπ, το μήνυμα πέρασε στους πολίτες και χαιρετίστηκε από φιλοζωικές οργανώσεις. Η ουσία όμως είναι εκεί και προκαλεί όλους τους υποψήφιους προέδρους και τα κόμματα που τους στηρίζουν. Όταν σβήνουν τα φώτα της δημοσιότητας τι γίνεται. Πως βοηθάτε όχι μόνο τα τετράποδα που ταλαιπωρούνται στα καταφύγια, που θανατώνονται για την πλάκα κάποιων, που υπομένουν βασανιστήρια… Και για τους συμπολίτες μας τι κάνετε πέραν από εξαγγελίες; Η ανάπτυξη στο Τρόοδος, οι εξαγγελίες για την οικονομία και οι νέες στρατηγικές για το Κυπριακό ουδόλως απασχολεί εκείνη τη μάνα που δεν μπορεί να πάρει το μωρό της σχολείο γιατί δεν υπάρχει συνοδός να μεριμνά για το πρόβλημα υγείας του. Εκείνον τον πατέρα που δεν έχει να ταΐσει τα παιδιά του. Εκείνον τον καρκινοπαθή που πηγαινοέρχεται από την Πάφο στην Λευκωσία, εκείνο τη μάνα που πάλεψε να σώσει το παιδί της από τον καρκίνο για να της το κλέψει ο χάρος από το δρόμο, ενώ έκανε πεταλιές με φίλους του. Κοιτάξτε όλοι οι υποσχόμενοι τον εαυτό σας τον καθρέφτη και τα δικά σας μάτια, στα μάτια. Η κοινωνία δεν είναι για να ψεκάζετε, να σκουπίζετε και να τελειώνετε. Φτάνει πια τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, τα υποκριτικά. Δείξτε μας με πράξεις ότι τα εννοείτε. Αλλιώς καλύτερα να μην μιλάτε.

 

Είναι ευτυχισμένοι οι υποψήφιοι για την προεδρία; 

 

«Ο Λε Κορμπυζιέ πρότεινε οι κατοικίες του μέλλοντος να είναι ασκητικές και καθαρές, πειθαρχημένες και λιτές. Το μίσος του για οποιανδήποτε διακόσμηση τον οδήγησε να οικτίρει τη βρετανική βασιλική οικογένεια και την πλουμιστή χρυσή άμαξα με την οποία πήγαινε στο κοινοβούλιο… Της πρότεινε να ρίξει το σκαλιστό τερατούργημα στους γκρεμούς και να μάθει να τριγυρνάει στο βασίλειό της με το αυτοκίνητο αγώνων Χισπάνο-Σούιζα, μοντέλο του 1911», απόσπασμα από το βιβλίο «Η αρχιτεκτονική της ευτυχίας» του Αλαιν ντε Μποτόν.  Διότι, η ευτυχία δεν κρύβεται ασφαλώς στα οικοδομήματα, στα  αυτοκίνητα πολυτελείας, στους ατέλειωτους μαντρότοιχους, στις πισίνες και στα τζακούζι. Δεν κρύβεται στα γρασίδια, στα γήπεδα γκολφ και στα γήπεδα τένις. Τώρα θα μου πείτε πως οι υποψήφιοι για την προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν είναι ευτυχισμένοι όταν πίσω τους κλείνουν οι πόρτες των πανάκριβων σπιτιών τους, τα οποία είδαμε δημοσιευμένα και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, και κάθονται αναπαυτικά  στους φημισμένης φίρμας καναπέδες τους;  Δεν νιώθουν μια ευτυχία όταν καμαρώνουν στις λιμουζίνες τους και με τους οδηγούς τους; Ποιος ξέρει; Εκτός και εάν η ικανοποίηση, η ηδονή αλλά και η δύναμη για αυτά που έχουν και τη θέση που κατέχουν τους προσφέρει ένα είδος ευτυχίας. Το θέμα είναι πως οι ψηφοφόροι τους αισθάνονται μια αδικία, διότι έμαθαν να είναι ευτυχισμένοι με πολύ λιγότερα. Έμαθαν να συμβιβάζονται και να αναζητούν την ευτυχία στα μικρότερα, μα πιο ουσιαστικά. Και εάν ενδιαφέρονται να καταλάβουν πώς σκέπτονται οι πλείστοι άνθρωποι, οι ψηφοφόροι τους, να κατανοήσουν τις ανάγκες και τα θέλω τους, πρέπει να δοκιμάσουν, έστω και για λίγο, λιγότερο λαμπερή ζωή. Περισσότερη απλότητα και μια γωνιά τους σπιτιού τους σκοτεινή που να βλέπουν τα άστρα. Να βλέπουν μια απλότητα και μια μαγεία, αφού μόνο σε αυτά κρύβεται η αληθινή ευτυχία. Δοκιμάστε και κάτι άλλο από αυτά που δοκιμάζετε τόσα χρόνια. Πετάξτε μια φορά τις χρυσές άμαξες και τα χρυσά κουτάλια και τότε ίσως πείσετε και τους ψηφοφόρους. Ίσως…

Ο ηγέτης οδηγεί, δεν οδηγείται από ψήφους

 

Κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας σε εσάς απευθύνομαι. Εσείς έχετε αυτή τη στιγμή και σίγουρα για άλλους δέκα μήνες το ένα από τα δύο κλειδιά που ξεκλειδώνουν τη λύση. Για αυτήν που για τέσσερις δεκαετίες και βάλε ο λαός έχει δοκιμάσει πολλές πίκρες και απογοητεύσεις. Το άλλο κλειδί το έχει η άλλη πλευρά και δεν μπορούμε να το πάρουμε πλην να τους παροτρύνουμε να το χρησιμοποιήσουν. Δεν γίνεται κάθε που είναι εκλογές να το ρίχνουμε σε ένα συρτάρι και να προσηλωνόμαστε στην εκλογή ή επανεκλογή. Ο κόσμος κουράστηκε. Απηύδησε. Εσείς πόσες φορές αντέχετε να δείτε ένα έργο σε επανάληψη; Πληροφορούμαι ότι σε επίπεδο διαπραγματευτών σημειώνεται μια κάποια πρόοδος. Το πολύ σε δύο μήνες θα δείξει. Δύο μήνες κύριε Πρόεδρε δεν αντέχατε; Δεν μπορούσατε να φυλάτε Θερμοπύλες από τους Εφιάλτες; Έπρεπε να γίνουν όσα έγιναν την προηγούμενη βδομάδα και κάποιοι τώρα να βλέπουν εσάς ως Εφιάλτη; Δεν ξέρω αν βόλεψε ή τελικά σας έκανε κακό το ταξίδι στην Ινδία, θα δείξει εντός των ημερών. Όμως κύριε Πρόεδρε έχουμε απαίτηση ως πολίτες και ως κίνημα που υπερασπίζεται το Περιβάλλον και τον Άνθρωπο -που ευημερούν μόνο σε συνθήκες ειρήνης- να φέρετε το νου σας. Οι άλλοι βλέπουν προεδρικές πλην όμως ΤΩΡΑ Πρόεδρος εσείς είστε. Μην ξεχνάτε ότι είστε Πρόεδρος όλων των Κυπρίων και όχι μόνο των ψηφοφόρων του ΔΗΣΥ, ή καλύτερα μιας από τις πολλές πτέρυγές του. Σε σας εναποτίθενται οι ύστατες ελπίδες μας για επίτευξη λύσης. Σε σας θα έπρεπε να εναποτίθενται και οι ελπίδες μας για πλείστα τόσα ζητήματα στο εσωτερικό όπως η Υγεία, η Παιδεία, η Εργασία, το Περιβάλλον. Πλην όμως αφοσιωθήκατε στο Κυπριακό. Τώρα με τι προσόντα θα ζητήσετε από τον λαό να σας δώσει τη ψήφο του για επανεκλογή; Τι θα προτάξετε για αυτήν σας την επιθυμία; Κύριε Πρόεδρε φέρτε το νου σας. Και εσείς κ. Ακκιντζί δείξτε επιτέλους πυγμή. Κύπριος είστε και εσείς μην το ξεχνάτε.