Πρώτο e-petition για να διανύουμε πάντα τον τελευταίο χρόνο προ εκλογών! – Το άρθρο του Κυριάκου Αντρέου στον ΠΟΛΙΤΗ

Διανύουμε τον τελευταίο χρόνο της παρούσας διακυβέρνησης, ενώ σε λιγότερο από 12 μήνες έχουμε προεδρικές εκλογές. Θα το καταλάβατε ήδη αφού ο Πρόεδρος σήκωσε τα μανίκια πάνω και τικάρει εξαγγελίες, από τις προεκλογικές και από αυτές στις οποίες προέβη μετά το κούρεμα. Προχθές εγκρίθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο και ένα σημαντικό νομοσχέδιο για να μπορούν οι πολίτες να απαιτούν από την εκάστοτε κυβέρνηση να λαμβάνει δράση αν συγκεντρώνουν 8 χιλ. υπογραφές. Έχω μάλιστα την πρώτη ιδέα για πρωτοβουλία που είμαι σίγουρος ότι θα συγκέντρωνε πολλαπλάσιες υπογραφές από αυτές που απαιτούνται, δυστυχώς όμως δεν είναι από αυτές που εγκρίνονται. Θα μπορούσαμε λοιπόν να εισηγηθούμε να διανύουμε κάθε χρόνο το τελευταίο έτος μιας διακυβέρνησης. Αυτό ντε στο οποίο αίφνης βρίσκονται και χρήματα και τρόποι για να αλλάξουν όσα δεν άλλαζαν τα προηγούμενα τέσσερα. Σίγουρα η πατέντα δεν είναι κυπριακή, μα προκαλεί. Προκαλεί, αλλά την ίδια ώρα… ας είναι. Γίνονται πράγματα γιατί τα αφτιά και τα μάτια ανοίγουν. Δείτε την απόφαση για το Ψυχιατρείο Αθαλάσσας. Δείτε την πρόοδο στο θέμα του ΓεΣΥ και τη στήριξη αιτημάτων των εργαζομένων στα νοσηλευτήρια που μέχρι τώρα απορρίπτονταν. Και είναι ακόμη νωρίς. Έχουμε μήνες μπροστά μας. Και για την κυβέρνηση να προωθεί και για τη Βουλή και τα κόμματα να ψηφίζουν. Τούτη είναι η χρονιά μας, συμπολίτες μας. Να απαιτήσουμε και να διεκδικήσουμε. Φτάνει πια η εκμετάλλευση. Θέλουν την ψήφο μας; Ας την κερδίσουν με έργα και όχι με «θα». Και όλοι μπορούν, και σε κυβέρνηση και σε αντιπολίτευση, να το πράξουν. Φτάνει επίσης να σερνόμαστε πίσω από πολιτικούς για ένα ραντεβού στον γιατρό, για να προωθηθεί μια αίτησή μας, για να αλλάξει κάτι. Η ψήφος μας ας είναι η ασπίδα και το δόρυ μας. Για τον άνθρωπο και το περιβάλλον, συλλογικά και όχι μεμονωμένα.

ΕΛΑΜνίσαν ταπισόν του και τώρα ψάχνουν το λάθος – TΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΑΝΤΡΕΟΥ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Την ώρα που ξεκινούσα οργισμένος να γράψω για τις παλινδρομήσεις της Βουλής, οι οποίες δεν αποκλείεται να τινάξουν τις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό στον αέρα, ενημερώθηκα ότι ο ΔΗΣΥ κατέθεσε πρόταση νόμου, έτσι ώστε να διορθώσει διά της πλαγίας το λάθος του να τηρήσει αποχή, την ώρα που ψηφιζόταν η τροπολογία του ΕΛΑΜ για ένταξη στις σχολικές επετείους για τις οποίες γίνεται αναφορά στην τάξη του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950. Πού ήταν οι βουλευτές του ΔΗΣΥ τόσο καιρό, όταν οι κανονισμοί συζητούνταν στην Επιτροπή Παιδείας να ρυθμίσουν κατ’ αυτόν τον τρόπο το θέμα; Το ζήτημά μας δεν είναι η αναφορά στην τάξη για το Ενωτικό Δημοψήφισμα. «Ε και;», λέω εγώ. Το ζήτημά μας είναι ότι το ΕΛΑΜ βαράει παλαμάκια και οι υπόλοιποι χορεύουν αντί να το απομονώσουν. Το ζήτημά μας είναι ότι με την ηλίθια παγίδα δημιουργήθηκε και στις δυο πλευρές ανασφάλεια για το τι μας περιμένει μετά από μια πιθανή λύση. Μα έτσι θα έχουμε; Να γινόμαστε μαλλιά κουβάρια για όσα έγιναν στο παρελθόν, αντί να σκάψουμε λάκκο να τα ρίξουμε μέσα; Έτσι θα έχουμε; Δεν μας αρκούν οι Γρίβες και οι Μακάριοι, τα μνημόσυνα και οι πραξικοπηματίες θα διπλασιάσουμε τις αντιπαραθέσεις με τα ταμπού και των από εκεί; Θα ανέμενε κανείς ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αλλά και ο Τουρκοκύπριος ηγέτης θα δρούσαν πυροσβεστικά αντί να μαλώνουν όπως τα μωρά. Όλη αυτή η αναμπουμπούλα ήταν η ευκαιρία τους να βγουν να πουν μαζί: «Δέστε, αυτά θέλουμε να τερματιστούν με τη λύση. Φτάνει πια… ». Αλλά βλέπετε πλησιάζουν εκλογές και τα αρνιά πρέπει και πάλι να μαντριστούν. Μα ξέρετε η μάντρα δεν παράγει ποιότητα. Η ελεύθερη βοσκή παράγει. Έχετε αυτό κατά νου. ΕΛΑΜνίσετε μια φορά. Ας σας γίνει πάθημα το μάθημα.

Όσες και αν κτίσουν φυλακές, τα λευκά κολάρα θα περισσεύουν! – Του Κυριάκου Αντρέου

Όποια πέτρα σκανδάλου κι αν σηκώσεις σε αυτόν τον τόπο, θα βρεις αναμεμιγμένο πολιτικό πρόσωπο. Διορισμένο, εκλελεγμένο, ακόμα και οι… αυτοτοποθετούμενοι στα κόμματα. Στα κόμματα, τα δήθεν κύτταρα της δημοκρατίας, τα οποία κατάντησαν μηχανή παραγωγής εγκλημάτων λευκών κολάρων. Οι πολίτες πλέον έχουν μπουχτίσει.
 
Ποιος τους ακούει; Ποιος ασχολείται; Εκείνοι παπάδες, εκείνοι τατάδες. Χάθηκαν δισεκατομμύρια, άλλα έφυγαν νύχτα για το εξωτερικό, από τις μίζες τρώνε και σπάζουν πολλοί και είμαστε ακόμη σε τρεις καταδίκες επωνύμων. Τέσσερις με την πρόσφατη, θα δούμε βεβαίως και τις ποινές και θα επανέλθουμε, αλλά ο κόσμος δεν νιώθει αυτό το αίσθημα δικαίου που θα ανέμενε κανείς σε μια δημοκρατία. Θα μου πείτε, σε μια δημοκρατία δεν έπρεπε να συμβαίνουν τέτοιου είδος εγκλήματα.
Τι γίνεται, κύριε αρχηγέ Αστυνομίας, με το θέμα του Συμβουλίου Αποχετεύσεων Λευκωσίας; Με αυτό της Λάρνακας πώς προχωράνε οι έρευνες; Κύριε, γενικέ ελεγκτή, πώς προχωράτε εσείς και προς ποιες κατευθύνσεις;
 
Πρόεδρε, πώς πάνε τα πράγματα πέρα από το Κυπριακό στο οποίο αναλώνετε τη μερίδα του λέοντος του χρόνου σας; Κύριε γενικέ εισαγγελέα, τώρα που έφυγε από πάνω σας το βάρος της υπόθεσης του τέως βοηθού σας, τι σκοπεύετε να πράξετε για τα τόσα άλλα εγκλήματα λευκού κολάρου; Εδώ θα είμαστε να γράφουμε και να ασκούμε κριτική. Και ας καταντούμε γραφικοί. Ο διάβολος κάποια στιγμή πάλι θα σπάσει το ποδάρι του και πάλι μια «συμφωνία» απατεώνων με διπλώματα θα χαλάσει, θα σπάσει και θα βγει προς τα έξω. Όπως έγινε και με το Συμβούλιο Αποχετεύσεων Πάφου…
 
Σε αυτά ελπίζουμε, σε αυτά καταντήσαμε να ελπίζουμε. Ενδεχομένως το μόνο καλό της οικονομικής κρίσης να ήταν το ότι χάλασαν τέτοιες συμφωνίες μεταξύ μιζαδόρων, μεταξύ κοντραμπάντων εκατομμυρίων και πολλών άλλων για τα οποία χαμπάρι δεν παίρνουμε όταν η έννοια μας, των πολιτών εννοώ, είναι πώς θα πληρώσουμε κάθε μέρα τους λογαριασμούς. Επιμένω, ο διάβολος θα ξανασπάσει το ποδάρι του. Λίγο κούντημα θέλει για να γεμίσει μια φυλακή με απατεώνες με διπλώματα. Συνεπώς, κ. υπουργέ Δικαιοσύνης που όλο θα κτίσετε και δεν προχωράτε τις νέες φυλακές, προβλέψετε και μια ξεχωριστή για τα λευκά κολάρα. Μάλιστα, με τα σίδερα να εξέχουν για προέκταση. Όσα κελιά και να προβλεφθούν πάντα θα γεμίζουν!

Ποιό ΓεΣΥ; Η ανθρωπιά ρυθμίζεται με νόμο; – Το άρθρο του Κυριάκου Αντρέου στον ΠΟΛΙΤΗ

Τόσα χρόνια ακούμε για το περιβόητο ΓεΣΥ στο οποίο οι πολιτικοί τούτοις της χώρας, αλλά και οι επαγγελματίες υγείας φόρτωσαν όλα τα προβλήματα που ταλανίζουν την υγεία και τους ασθενείς. Λες και αν ρυθμιστεί ποτέ τεχνικά και ασφαλιστικά το θέμα θα λυθούν ως διά μαγείας τα μύρια τόσα ζητήματα. Λες και θα σταματήσει διά της ανατάσεως των χεριών των βουλευτών ο τρόμος που νιώθουν οι ασθενείς, ειδικά οι ηλικιωμένοι, όταν πατούν το πόδι τους στα νοσοκομεία. Όταν περιμένουν ουρά για να πάρουν τα φάρμακά τους στηριγμένοι σε «Π» και μπαστούνια για να φτάσουν στο ταμείο και να τους βάλει τις φωνές ο φαρμακοποιός γιατί δεν συμπλήρωσαν το δεφτεράκι ή γιατί δεν πήραν το ένσημο. Και ξανά να τρέχουν σε άλλο ταμείο, σε άλλον γραφέα και πάλι πίσω στην ουρά. Λες και ως διά μαγείας θα ζωντανέψουν οι θάλαμοι και στον ασθενή που ζητά μια κουβέρτα για να ζεσταθεί θα φέρνουν ηλεκτρική! Σοβαρευτείτε ρε. Πηγαίνετε όλοι από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μέχρι τους υπουργούς και τους βουλευτές, ακόμα και οι ίδιοι οι ιατροί και νοσοκόμοι σε νοσοκομεία και εισαχθείτε ως ασθενείς (ει δυνατόν καμουφλαρισμένοι, αφού ως γνωστόν οι επιφανείς έχουν ειδική μεταχείριση) ή πάρτε έναν δικό σας αντί να τον στείλετε με το πρώτο αεροπλάνο στο εξωτερικό να δείτε τι γίνεται. Πώς το ΓεΣΥ θα μπολιάσει με ενσυναίσθηση τους εργαζομένους στον δημόσιο, αλλά και στον ιδιωτικό τομέα όταν βλέπουν τους ασθενείς, και επιμένω, ειδικά τους ηλικιωμένους ως αντικείμενα; Δε λέω υπάρχουν τα φωτεινά παραδείγματα μα χάνονται μες το γενικότερο κακό των απαιτήσεων, των «θέλω» των συντεχνιών. Δε θα ξεχάσω ποτέ τον παππού που έλεγε στον γιο του μετά από τόσες ώρες αναμονής στις Πρώτες Βοήθειες «γιε μου όι να πεις τίποτε και να μην με εξετάσουν στο τέλος». Αυτή η κατάσταση σας αρέσει; Αυτή θα διορθώσει το ΓεΣΥ; Τα εκατομμύρια που δόθηκαν σε μελέτες θα μπορούσαν να ανεβάσουν το επίπεδο των υφιστάμενων παροχών, θα διορθώνονταν και θα εξοπλίζονταν καλύτερα τα νοσοκομεία. Θα ανάσαιναν οι νοσοκόμοι οι οποίοι επιμένω όσο και να δουλεύουν δεν πρέπει να χάνουν την ανθρωπιά τους. Όπως και στα σχολεία οι δάσκαλοι που δεν το έχουν με τα παιδιά έτσι και στα νοσοκομεία όσοι δεν το έχουν με τον ανθρώπινο πόνο θα πρέπει να γυρέψουν αλλού δουλειά. Πρόεδρε Αναστασιάδη τούτα να λύσεις πρώτα. Τούτα κρούζουν τον κόσμο. Κάνε μια δημοσκόπηση με πραγματικό δείγμα, μέσα στα νοσοκομεία, μόνος σου. Φτάνει πια κοροϊδία.

Ξυπνάτε ρε. Φτάνει η δημοσιογραφία από τα γραφεία – Το άρθρο του Κυριάκου Αντρέου

Κυπριακό, Κυπριακό και πάλι Κυπριακό. Α, και τραπεζικά για να μην ξεχνούμε και αυτούς που τα συντηρούν. Αυτές είναι κατά κύριο λόγο οι ειδήσεις που προβάλλονται από τα κυπριακά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ενίοτε και καιρικά. Είναι εύκολο άλλωστε να πάρεις μια δήλωση από τη Μετεωρολογική Υπηρεσία και δυο πλάνα από βροχές και φράγματα. Ωστόσο, οι πολίτες έχουν πολύ σοβαρότερα προβλήματα, για τα οποία αναζητούν λύσεις που δεν μπορούν μόνοι τους να βρουν. Είτε γιατί δεν έχουν τα μέσα, είτε γιατί δεν τους λαμβάνει κανείς υπ’ όψιν, είτε γιατί δεν είναι δουλειά τους. Στη φωτογραφία που βλέπετε, ένα μόνο παράδειγμα του γιατί δεν αλλάζει κάτι σε αυτόν τον τόπο. Από τα μικρά για να πάμε και στα πιο μεγάλα. Πριν από ένα χρόνο, η Πράσινη Ασπίδα δημοσίευε στην εφημερίδα της φωτογραφία από τον δρόμο Βυζακιάς προς Καννάβια στον οποίο τοποθετήθηκαν κώνοι καθώς μέρος του έχει καταρρεύσει και έχει καταστεί επικίνδυνος. Η φωτογραφία που βλέπετε είναι δυο ημερών. Ακόμα οι κώνοι είναι εκεί. Ποιος ασχολήθηκε; Πέρασε ένας χρόνος και η αρμόδια επαρχιακή διοίκηση παίζει πελλόν. Αν πήγαινε όμως εκεί ένα κανάλι ή αν δημοσίευε μια καθημερινή εφημερίδα το θέμα, να δείτε που αυθημερόν ο δρόμος θα διορθωνόταν. Από τις λίγες φορές που τα ΜΜΕ αποφάσισαν να ασχοληθούν με θέματα που επηρεάζουν τους πολίτες δόθηκαν λύσεις και κάποιοι χρειάστηκε να λογοδοτήσουν. Αλλά μιλάμε για σπάνιες φορές. Και είναι κρίμα. Κρίμα και για τα ίδια τα ΜΜΕ που ψυχομαχούν. Αφού τα νούμερα τηλεθέασης και οι πωλήσεις δείχνουν ότι ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται τόσο όσο νομίζουν για το Κυπριακό (αναφέρομαι στη διάσκεψη της Γενεύης), γιατί δεν αφήνουν τα κουστούμια οι δημοσιογράφοι και να ξεχυθούν σε πόλεις και χωριά για να αναδείξουν τα προβλήματα που επηρεάζουν τους πολίτες; Η φωτιά εκεί που ππέφτει κρούζει, λέει μια παροιμία. Και τα ΜΜΕ έχουν καθήκον να προβάλουν τη φωτιά για να σβήσει. Ξυπνάτε ρε. Φτάνει η δημοσιογραφία από τα γραφεία… Αν θέλετε κοπιάστε να σας δώσουμε θέματα να γράφετε ένα χρόνο!
 

Ο εκμαυλισμός των χωριών και η βάρβαρη επέλαση της τουριστικής ανάπτυξης – Του Παναγιώτη Τοουλιά

tooulias

Αφόρμηση για το παρακάτω άρθρο τα όσα διαδραματίζονται στα παραλιακά χωρια και πόλεις για τουριστική δήθεν ανάπτυξη. Με την ανέγερση μεγαθήριων και τουριστικών συγκροτημάτων που απάδουν τελείως με το φυσικό περιβάλλον και τον περιβάλλοντα χώρο χάθηκε η γραφικότητα και η αμφιθεατρικότητα των τουριστικών ιδιαίτερα χωριών. Σπάνιοι δρυμοί και χλωρίδα που για εκατομμύρια χρόνια κοσμούσαν τα χωριά και τις πόλεις θυσιάστηκαν εντελώς αβασάνιστα για τουριστικούς λόγους χωρίς μελέτη, χωρίς κάποιος να διερωτηθεί και να προβληματιστεί. Χάθηκε ο δρυμός των Κλουνών στη Χλώρακα, δρυμός σπάνιας ομορφιάς με βελανιδιές, δρύες, μοσφιλιές, μερσινιές, καλαμιώνες, βιότοπος και ενδιαίτημα με σπάνια χλωρίδα και πανίδα, ο καλαμιώνας της Βρέξης, τα Ορμάνια, οι Καλαμιώνες στο Σκαλί, οι πετρόκτιστες βρύσες, το καμαρούι, η βρύση του Πύρκου, η Μοροζός,τα Πυρομάσια, τα Ροαφίνια, το Δήμμα, τα Μερσινούθκια, ο Πηλός όπου συντελέστηκε μέγα έγκλημα, εκριζώθηκαν τα πάντα, καταστράφηκε όλη η σπάνια χλωρίδα (ετυμολογικά το χωριό Χλώρακα έλκει το όνομα του απο την λέξη χλωρίδα-Χλωρίς, κόρη της Νιόβης, flora στα λατινικά) και πανίδα στο συγκεκριμένο οικοσύστημα και χτίστηκαν επαύλεις μέσα στη θάλασσα, χωρίς καν να ληφθεί υπόψη η ζώνη προστασίας των παραλιών. Τα τελευταία χρόνια οργιάζουν οι παρανομίες στο χώρο της τουριστικής ανάπτυξης που συνίστανται στα εξής:

 

1.Ξενοδοχεία που κτίζουν επιπλέον ορόφους χωρίς φραγμούς από υπουργεία, πολεοδομία, δημοτικά και κοινοτικά συμβούλια. Η διαπλοκή και τα συμφέροντα στομώνουν τη δικαιοσύνη.

2.Ξενοδόχοι και ντεβέλοπερς αποκόπτουν τους δρόμους προς τη θάλασσα και καθιστούν τις παραλίες απροσπέλαστες.

3.Οτιδήποτε θυμίζει Κύπρο χάθηκε και οι τουρίστες δυσανασχετούν με την άσχημη εικόνα που παρουσιάζει η τουριστική Κύπρος.

4.Δεν αναπτύχθηκαν εναλλακτικές μορφές τουρισμού όπως θρησκευτικός, αγροτουρισμός, ποδηλατικός, καταδυτικός, αθλητικός κ.τ.λ.

5.Δεν γίνονται έργα υποδομής για διευκόλυνση των τουριστών και προσπάθειες να αυξηθεί η επισκεψιμότητα των τουριστών στο νησί. (περισσότερα…)

Των απ’ εκεί το λέει η ψυχή τους, εμείς αρνίν πασσ’ύν! – Το άρθρο του Κυριάκου Αντρέου στον ΠΟΛΙΤΗ

Βγήκαν στους δρόμους οι απέναντι, όχι μια φορά, πολλές και συλλογικά τις προηγούμενες μέρες. Να απαιτήσουν, να διεκδικήσουν εξ αφορμής του θανατηφόρου δυστυχήματος πριν από λίγες μέρες, για το οποίο ευθύνη φέρει και η μη αλλαγή της ώρας. Στάθηκαν απέναντι στο καθεστώς τους, ψευδοκαθεστώς για μας, μα το γεγονός ότι μας πονάει το κάνει πραγματικό. Η μαζική συμμετοχή των απ’ εκεί, των κούλλουφων, κατά πολλούς Ελληνοκύπριους, που είναι του μότο «τζ’είνοι ποτζ’εί τζ’ι εμείς ποδά», είχε ένα σοβαρό αντίκτυπο στη δική μας πλευρά. Περισσότερο ανέδειξε την γύμνια μας. Ανέδειξε την αδιαφορία μας και την αποδοχή αμάσητων των όσων μας επιβάλλονται και όσων μας επηρεάζουν από τους νόμιμους κυβερνώντες του τόπου. Δείτε τι έγινε το 2013 με το κούρεμα. Καμία αντίδραση. Και μετά το βαφτίσαμε και πολιτισμό που περιμέναμε υπομονετικά για να τραβήξουμε λεφτά από τα ATM. Να τον βράσω τέτοιο πολιτισμό. Κυβέρνηση και Βουλή αλλά και η δικαστική εξουσία πρέπει να νιώθουν την ανάσα της κοινωνίας. Δεν μπορεί να ξεφεύγουν επειδή ξέρουν ότι εμείς… αρνίν πασσ’ύν! Αυτή είναι πάντα η καταδίκη μας. Ο καναπές. Τίποτα δεν αλλάζει και δεν θα αλλάξει αν η επανάστασή μας γίνεται διαδικτυακά με σκοπό τα Likes! Δυστυχώς σε αυτό το επίπεδο έχει ξεπέσει η κοινωνία. Βρίσκουν και κάμνουν τα κόμματα. Βρίσκουν και κάμνουν οι κυβερνώντες. Επιστρέφοντας στους απέναντι, στους απομονωμένους, στους παράνομους, στους «ψευδο-», στους λεγόμενους, ας είναι αυτοί που θα μας προβληματίσουν, που θα μας κάνουν να αντιληφθούμε ότι για το καλό του τόπου μας, το καλό το δικό μας, του καθενός ξεχωριστά, θα πρέπει να έχουμε άποψη. Να τη διατυμπανίζουμε με κάθε τρόπο. Να διεκδικούμε. Να καταλάβουμε ότι η δική μας ψήφος κάνει τη διαφορά. Αυτοί που μας κυβερνούν δεν είναι παρά, ή θα έπρεπε να είναι, υπηρέτες της κοινωνίας. Το λέει και η λέξη «υπουργός», ο υπό το έργον! Την άλλη βδομάδα έχουμε εκλογές. Πέντε χρόνια βρίζουμε για τα κακώς κείμενα στους δήμους και τις κοινότητές μας. Ρωτάς τον έναν, «βαριέμαι να πάω να ψηφίσω», ρωτάς τον άλλον, «και που θα πάω, τι θα αλλάξει;». Αυτοί είμαστε. Αυτά που βιώνουμε μας αξίζουν. Αρνίν πασσ’ύν, φίλοι μου, αρνίν πασσ’ύν. Και όσο πιο πασσ’ύν. τόσο πιο δυσκίνητο.

Ο Χριστόφιας πήγε σπίτι του κύριοι, εσείς καμία ευθιξία για την πυρκαγιά; – Το άρθρο του Κυριάκου Αντρέου στον ΠΟΛΙΤΗ

andreou-kyriakos

Γράφει ο Κυριάκος Αντρέου

 

Να είμαι εγώ ηλίθιος; Να προκύπτει μια πυρκαγιά στον μεγαλύτερο ηλεκτροπαραγωγό σταθμό μας, αυτό του Βασιλικού και να μην σπάει μύτη; Γιατί; Επειδή δεν θρηνήσαμε θύματα; Επειδή δεν έγινε έκρηξη που να σπάσει τζάμια στις γύρω περιοχές; Επειδή δεν έγινε συσκότιση; Ή μήπως, επειδή δεν υπάρχει πλέον ο Δημήτρης Χριστόφιας για να τα ακούσει; Θέλω να είμαι δίκαιος και τι δεν του έσουραν του περασμένου Προέδρου για το Μαρί. Και είχε ευθύνη. Εδώ όμως; Για την προχθεσινή πυρκαγιά ποιος θα αναλάβει την ευθύνη; Δεν έχει κανείς πολιτικός ευθιξία στην ΑΗΚ, στο Υπουργείο Εμπορίου, στο προεδρικό; Δεν ακούσαμε καμιά σχετική δήλωση. Κρύφτηκαν όλοι. Κανείς δεν πήγε και δεν πρόκειται να πάει σπίτι του. Καμιά δίκη δεν θα στηθεί, καμία έρευνα δεν αναμένεται να γίνει. Και όλα αυτά από τύχη. Επειδή όπως μαθαίνουμε απετράπη την υστάτη η επέκταση της φωτιάς και η ολική καταστροφή. Για τις ζημίες δεν θα σχολιάσω, μας παραπέμπουν σε ασφαλιστικές. Διαβάζω το πόρισμα της πυροσβεστικής: «Υπολείμματα καύσης που έπεσαν κατά τη διάρκεια χρήσης συσκευής συγκόλλησης μετάλλων, στο πλαίσιο έργων συντήρησης στη μονάδα αποθείωσης του ηλεκτροπαραγωγού σταθμού στο Βασιλικό προκάλεσαν τη πυρκαγιά». Διερωτώμαι θέλει πολύ νου να σκεφτεί κάποιος αυτά τα υπολείμματα καύσης που μπορεί να προκύψουν κατά τις εργασίες και να λάβει τα δέοντα μέτρα; Ποιος έχει την ευθύνη; Ποιος λογοδοτεί για αυτά; Ρητορικό το ερώτημα. Στη χώρα της μπανανίας, όπως εύστοχα την αποκάλεσε ο αείμνηστος Γλαύκος Κληρίδης, η μόνη έγνοια της εκάστοτε κυβέρνησης είναι οι μουσικές καρέκλες. Παίρνει 10-20 άτομα και τα τοποθετεί από τη μια καρέκλα στην άλλη. Έτσι προέκυψαν προχθές οι διορισμοί στην Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας έτσι και πολλοί προηγούμενοι. Όλοι αυτοί οι κάτοχοι των καρεκλών συνοδεύονται και από μια απέχθεια στην ανάληψη ευθυνών. Στη χώρα μας η ανάληψη της ευθύνης επιβάλλεται. Και συνήθως επιβάλλεται από τα πάνω προς τα κάτω. «Εγώ εν τζαι ο ένας», «εγώ εν τζαι ο άλλος» να δείτε που σε λίγο θα μας πουν ότι για την πυρκαγιά ευθύνεται το προσωπικό της ΑΗΚ το οποίο ρίχτηκε στις φλόγες για να αποσοβήσει την επέκτασή της, γιατί δεν πρόλαβε την πρώτη…. σπίθα! Για όνομα κύριοι και λίγη τσίπα. Από την καταστροφή μια τύχη δρόμος μας χωρίζει. Η μπίλια έκατσε στο Μαρί εκείνον τον θλιβερό Ιούλιο, αλλά κάθε μέρα από τύχη δεν βιώνουμε ξανά τέτοια τραγικά γεγονότα. Από τύχη. Tο μόνο πράγμα που δεν αφήνεται στην τύχη είναι οι διορισμοί υμετέρων και το ρουσφέτι. Και έτσι κάθε μέρα ζούμε με τον φόβο. Κάθε μέρα.

skitso

Του Θανάση Παπασπυρόπουλου

Όσο παραμένουμε Άνθρωποι, η ελπίδα για ειρήνη δεν θα σβήσει – Το άρθρο του Κυριάκου Αντρέου στον ΠΟΛΙΤΗ

Άκουγα προχθές στο ραδιόφωνο ότι έξι λειτουργοί από το δικό μας Τμήμα Δασών επιχειρούν στο Ισραήλ και στις εκεί πυρκαγιές με το δικό μας αεροσκάφος. Θυμήθηκα τις χώρες που προσέτρεξαν σε βοήθεια, όταν καιγόταν το δάσος της Σολιάς μας. Mε κυρίευσε μια ευχάριστη σκέψη μέσα στη μιζέρια του νου με τα όσα γίνονται γύρω μας. Στα δύσκολα οι άνθρωποι ενώνονται. Και ας είναι από άλλες χώρες. Η φωτιά όταν καίει δεν καίει πολιτεύματα, θρησκείες, καταβολές. Καίει τη γη που ανήκει σε όλους μας. Καίει τη ζήση μας, κάποιες φορές και εμάς τους ίδιους. Τη φωτιά δεν τη σβήνει πολιτική απόφαση, αλλά ανθρώπινα χέρια. Αναθαρρεύω μετά τις τελευταίες εξελίξεις στο Κυπριακό μας πρόβλημα. Δεν είναι δυο άνθρωποι κλεισμένοι σε ένα ξενοδοχείο με τις μικρές τους ομάδες που θα φέρουν την ειρήνη στον τόπο μας, που θα λύσουν το πρόβλημα όχι στα χαρτιά, αλλά στις καρδιές μας. Δεν είναι ούτε η ηγεσία της Ελλάδας, ούτε της Τουρκίας, με ή χωρίς τις εγγυήσεις τους. Είναι η δύναμη του κόσμου και η θέλησή του, Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων να επέλθει ηρεμία και να σβηστούν οι διαχωριστικές γραμμές. Είναι η φωνή τους όταν ενώνεται για να τραγουδήσουν μαζί κατά χιλιάδες «η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυο, ποιο από τα δυο κομμάτια πρέπει να αγαπώ» σε κοινή εκδήλωση όπως αυτή στο Λήδρα Πάλλας την προηγούμενη Δευτέρα. Αγαπάμε και τα δυο κομμάτια γιατί στα μάτια εμάς των απλών πολιτών, παρά την πικρία και τον πόνο των όσων έγιναν το 1974, είναι ένα, έστω και μικρό. Η λύση για την Κύπρο μάς βρίσκεται μέσα μας. Φτάνει να απαντήσουμε στον φόβο, στην ανασφάλεια, στην καχυποψία. Και αυτά απαντώνται μόνο με τη συμβίωση. Η οποία αναβιώνει από το 2003, όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα και δεν προέκυψε κανένα κακό από αυτά που κάποιοι θα ήθελαν για να διχοτομήσουν το νησί. Και αν μερικές φορές ανεγκέφαλοι και από τις δύο πλευρές προβαίνουν σε έκτροπα η υπόλοιπη κοινωνία τα πατά στη ρίζα τους. Για αυτό σας λέω. Αναθεωρήστε τον τρόπο που σκέφτεστε, φωνάξτε πάλι την ελπίδα για να φέρει την ειρήνη που τόσο έχουμε ανάγκη στις καρδιές μας. Τα προβλήματα σε όλον τον κόσμο που πρέπει να μας απασχολούν δεν είναι πολιτικά. Όταν για παράδειγμα η Κύπρος ερημωθεί από την ξηρασία δεν θα υπάρχει κανείς για να υπερασπίζεται σημαίες, λάφυρα και εθνικούς ύμνους. Δεν θα υπάρχει κανείς για να επαναφέρει το θλιβερό παρελθόν που χώρισε όχι μόνο Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, αλλά και τους πρώτους μεταξύ τους. Ας συνεχίσουμε λοιπόν να ελπίζουμε και να υποστηρίζουμε την αγάπη. Μόνον αυτή θα φέρει τη λύση. Μόνον αυτή! Γιατί το μίσος είναι δηλητήριο. Και οι συνέπειές του γνωστές όταν καταναλωθεί. 

«Ποιος γυρίζει να δει τον ταλαίπωρο μέσα σε τούτη τη βρόμα;» – Το άρθρο του Κυριάκου Αντρέου στον ΠΟΛΙΤΗ της Κυριακής

Κάντε μια επίσκεψη στα νοσοκομεία. Δείτε ποιοι περιμένουν στις ουρές. Δείτε πώς μιλά το προσωπικό, ιατρικό και παραϊατρικό, στους καλοντυμένους και πώς στους ρακένδυτους και τους ηλικιωμένους. Πηγαίνετε στις πρώτες βοήθειες, εκεί που σπαράζουν καρδιές για τον άρρωστο που σβήνει, και αντιληφθείτε πως φοβούνται οι οικείοι να ρωτήσουν πότε θα κατέβει ο ιατρός της αναγκαίας ειδικότητας να τον δει. Δείτε και από την πίσω πόρτα ποιοι μπαίνουν και εξυπηρετούνται πάραυτα. Ύστερα πηγαίνετε σε μια δημόσια υπηρεσία να δείτε πώς εξυπηρετείται ο κόσμος. Δείτε πού σταματούν για χειραψίες οι βουλευτές και άλλοι αξιωματούχοι. Ντρέπομαι και μόνο που σκέφτομαι πως η ανθρωπιά σε τούτο τον τόπο έχει χαθεί. Αν είσαι φτωχός, ανάπηρος, αν δεν έχεις στον ήλιο μοίρα, δεν γυρίζει κανείς να σε δει. Αν είσαι έτοιμος να πέσεις, θα σε σπρώξουν για να βεβαιωθούν. Μακάρι να επρόκειτο για υπερβολές. Δεν είναι. Το χρήμα κάνει τον άνθρωπο. Η ευμάρεια, το επίθετο. Είσαι ο τάδε, έχει καλώς, είσαι ο κανένας, έτσι σε αντιμετωπίζουν. Διάβαζα ένα επιστημονικό πείραμα όπου ένας κύριος κουστουμαρισμένος διασταύρωνε σε διάβαση πεζών με φωτοεπισήμανση ενόσω ήταν κόκκινο. Το πείραμα έδειξε ότι τον ακολούθησαν πολλοί. Την ίδια ώρα, όταν έπραττε το ίδιο ένας ντυμένος ζητιάνος, μόνο ένας σκύλος τον ακολούθησε. Έτσι και εμείς. Δυστυχώς όχι μόνο στις διαβάσεις. Θα ανέμενε κανείς ότι κάποια στιγμή με όλα όσα περάσαμε το ανάλγητο κράτος θα φρόντιζε για όλους τους δυσπραγούντες και τους ανθρώπους που ταλαιπωρούνται με την υγεία τους, και δη τους ανάπηρους και γενικά ανήμπορους. Φευ! Μόνο όταν κάποιος από τους προύχοντες ξεπέσει αντιλαμβάνεται το γεγονός. Μόνο όταν αρρωστήσει αντιλαμβάνεται πόσο σημαντικό είναι να παλεύεις για τη ζωή σου. Ακόμα και έτσι όμως, αυτοί μεταβαίνουν για θεραπείες στο εξωτερικό. Σιγά μην περιμένουν ουρές. Κρίμα που δεν πιέσαμε τον Πρόεδρο όταν επέστρεφε ταλαιπωρημένος από την Αμερική όπου υπεβλήθη σε εγχείρηση καρδιάς να κάνει πράξη τα όσα είπε όντας άρρωστος. Διότι μετά ξεχάστηκαν οι υποσχέσεις του. Για τους απλούς ανθρώπους. Αυτούς των οποίων η ζωή δεν βαραίνει όσο οι τσέπες των εχόντων. Ντρέπομαι…