Γεμίσαμε κροκόδειλους, βρικόλακες και αχυράνθρωπους

Ζητούνται ικανοί και τίμιοι να μας διοικήσουν. Ζητούνται ειλικρινείς και νομοταγείς να μας κυβερνήσουν. Ζητούνται ταπεινοί και δίκαιοι να μας δείξουν το δρόμο. Κρατώ το φανάρι και ψάχνω μα δεν βρίσκω. Συναντώ μόνο αχυράνθρωπους και πίσω από αυτούς κροκόδειλους και βρικόλακες που μας ρουφούν το αίμα. Είναι για να σε πιάνει η απόγνωση. Αβέρτα δηλώσεις και αντιδηλώσεις, καβγάδες, κόντρες και αγκρίσματα. Και δώστου λαού να φανατίζεται στηρίζοντας τον ένα ή τον άλλο. Ρε εμάς ποιος μας στηρίζει που αυτοί όταν κλείνουν οι τηλεοράσεις τα πίνουν στην πλάτη μας; Περιμένουμε ακόμη τις συλλήψεις που όλο εξαγγέλλονται και όλα αναβάλλονται για όλους αυτούς που μας κατέστρεψαν. Αντί αυτών βλέπουμε στις ειδήσεις δυστυχισμένους με χειροπέδες επειδή έκλεψαν ένα κομμάτι ψωμί για να επιβιώσουν. Δε λέω δίνουν και οι καρχαρίες στα πλαίσια της «εταιρικής κοινωνικής ευθύνης» πίσω, από αυτά που τρώνε και σπάζουν. Πάντα on camera. Ποτέ πίσω. Αν παραλείψουν τα κανάλια ένα τέτοιο γεγονός μας το κοπανάνε με πληρωμένες διαφημίσεις. Μα είναι υποκριτικό να ξεζουμίζεις κάποιον και μετά να φέρνεις φωτογράφο να σε φωτογραφίσει που του πετάς ένα μπουκάλι γάλα. Μωρά αβοήθητα περιμένουν ένα γιατρό να δεήσει να αποφανθεί αν θα τα εγχειρίσει, ασθενείς περιμένουν μήνες αν όχι χρόνια για μια εξέταση. Αλλά οι αχυράνθρωποι και οι πίσω από αυτούς είναι με πιστοποίηση γιατρού από το εξωτερικό υγιείς. Αν δεν είναι γίνονται στο πι και φι. Και κλάψε εσύ για τον πατέρα σου που πήγε για εγχείριση και βγήκε σε φέρετρο από μόλυνση. Και νιώσε ντροπή που η μάνα σου είναι με μια ψωροσύνταξη ενώ άλλες στην ηλικία της έχουν οδηγούς που εσύ και οι υπόλοιποι φορολογούμενοι πληρώνουν. Ποιος νοιάζεται για την ισονομία σε τούτον τον τόπο; Κάνανε τους νόμους λάστιχα και τους ξεχειλώσανε βάλε βγάλε για να βολευτούν οι λίγοι και οι υπόλοιποι ας πάνε να πνιγούν. Μέχρι που θα τραβήξει η ιστορία; Μέχρι, καταλήγω, που οι κροκόδειλοι και οι βρικόλακες να μην βρίσκουν άλλο αίμα να πιουν και να στραφούν στα άχυρα. Πικρή μα η αλήθεια, αν δεν ξυπνήσουμε.

Καλό το Πάσχα, αλλά η αγάπη μας ολόχρονα

 

Έρχεται άλλο ένα Πάσχα. Μέρες αγάπης, λένε. Οι άνθρωποι ευαισθητοποιούνται, γίνονται συμπονετικοί με τους γύρω τους, βάζουν το χέρι στην τσέπη. Τι γίνεται ωστόσο μετά; Όταν περάσουν οι μέρες και όλοι επιστρέψουν στην καθημερινότητα; Ποιος θυμάται την οικογένεια που δεν έχει να ντύσει τα παιδιά της για το σχολείο; Το ανεξάρτητο περιβαλλοντικό κίνημα Πράσινη Ασπίδα, στο πλαίσιο της κοινωνικής του πολιτικής, έχει εδώ και χρόνια δημιουργήσει ένα παγκύπριο δίκτυο αγάπης. Καθημερινά, και όχι μόνο κάθε που είναι γιορτή, λαμβάνει στα γραφεία του την προσφορά αγάπης από τους ευαισθητοποιημένους πολίτες μας που στέλνουν τα «άχρηστα» πλέον για αυτούς ρούχα, παπούτσια, παιγνίδια και άλλα αντικείμενα. Η ΠΑ ανακυκλώνει την αγάπη αυτή σε όλους τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη, στις πάμπτωχες οικογένειες που χρειάζονται βοήθεια και συμπαράσταση. Ομολογούμε ότι η ανταπόκριση των φίλων είναι τεράστια, οι συμπολίτες μας από όλη την Κύπρο έχουν αποδείξει τη μεγαλοψυχία τους. Είναι απίστευτη η αγάπη τους και η προσφορά τους… μας στέλνουν από όλες τις πόλεις. Αλλά πιο απίστευτη είναι η χαρά των παιδιών όταν παίρνουν παιγνίδια και ρούχα, και τα χαμόγελα που ζωγραφίζονται στα πρόσωπά τους όταν αποκτούν καινούργιες προσδοκίες για το μέλλον. Διότι ξέρουν ότι κάποιος νοιάζεται για αυτούς, ότι κάποιος είναι στο πλάι τους και τους βοηθά. Απευθύνουμε έκκληση προς όλους τους φίλους του κινήματος, τους αναγνώστες της εφημερίδας, αλλά και όλους τους ευαισθητοποιημένους πολίτες να κάνουν μια κίνηση αγάπης στον συνάνθρωπό μας που υποφέρει. Παρακαλούμε πολύ να μην πετάτε οτιδήποτε δεν το έχετε πλέον ανάγκη. Υπάρχουν συνάνθρωποί μας που το χρειάζονται, υπάρχουν συμπολίτες μας που πραγματικά έχουν ανάγκη τη δική μας συμπαράσταση. Με την ευκαιρία θέλουμε να ευχαριστήσουμε την εφημερίδα Πολίτης και το διευθυντή της Διονύση Διονυσίου που μας εμπιστεύτηκε μια σελίδα στην κυριακάτικη έκδοση. Με το τρίπτυχο ‘Ανθρωπος – Κοινωνία – Περιβάλλον, η Πράσινη Ασπίδα επιμένει κόντρα στο κατεστημένο να διεκδικεί και η φωνή της να μεγαλώνει και να επεκτείνεται πέρα από την Κύπρο. Εδώ και τρία χρόνια δώσαμε ακόμη ένα λόγο για να αγοράζει κανείς τον «Πολίτη» της Κυριακής. Η Πράσινη Ασπίδα ενημερώνει και καυτηριάζει και από εδώ, πέρα από τη μηνιαία έκδοση της ομώνυμης δικής της εφημερίδας, τα κακώς έχοντα αυτής της κοινωνίας. Χωρίς κωλύματα, χωρίς υπεκφυγές, με μόνο γνώμονα το συμφέρον των απλών πολιτών. Εμένα, εσένα, προπάντων των παιδιών μας.Καλό Πάσχα σε όλους.

Τα κουμπαράτα κομμάτων και τα ρίφια στο μαντρί

Ακόμη και τους συνταξιούχους τους έχουν μαντρωμένους. Δεν εξηγείται πως οι μισοί φωνάζουν ότι δεν θα πάρουν Πασχαλινό Επίδομα και οι άλλοι δηλώνουν ευχαριστημένοι από την απόφαση του Υπουργείου Εργασίας. Είναι βεβαίως κάποια πράγματα που δεν χρειάζονται και… συντεχνία για να σου τα πει. Ξέρουμε όλοι, ή έχουμε όλοι ένα ηλικιωμένο συγγενή που μετρά σελίνια καθημερινά. Άνθρωποι που έφαγαν τα καλύτερα τους χρόνια να δουλεύουν για να δίνουν για τη σύνταξη… Αυτά τα γεράματα τους επιφυλάσσει το κράτος προνοίας. Αλλά φταίνε και αυτοί που αφήνουν κάποιους να μιλούν εκ μέρους τους. Φταίνε και τα παιδιά και τα εγγόνια τους που παραμένουν μαντρωμένα και πισκαλούν κόμματα και πολιτικούς. Ποιοι από αυτούς είναι σε θέση να μιλήσουν για τα προβλήματα της φτωχολογιάς; Αν ήταν κανένας κουμπάρος τους, κανένας δικός τους «να τον κανονίσουμε σιόρ». Πόση υποκρισία σε τούτο το τόπο. Η κυβέρνηση έχει να δίνει παχυλούς μισθούς και ένα κάρο επιδόματα της ντροπής σε τόσους υψηλά ιστάμενους αλλά τα οικονομικά δεν επιτρέπουν να βοηθήσουμε τους φτωχούς περισσότερο από ένα πιάτο φαί την μέρα. Ας πάνε να δουλέψουν οι νέοι. Να πάνε, αλλά πάλι ερχόμαστε στο θέμα του κουμπάρου και του δικού. Θέλουμε κράτος δικαίου; Ελάτε να το χτίσουμε από την αρχή. Γιατί να παίρνουν 18 χιλ. ευρώ επίδομα Παραστάσεως οι διευθυντάδες δημοσίου; Να παρίστανται που; Σε ψαροταβέρνες με κουμπάρους και δικούς; Γιατί να παίρνουν α λα καρτ επιδόματα φιλοξενίας κλπ άλλοι αξιωματούχοι; Ποιους φιλοξενούν; Άστεγους, ορφανά; Μα πόση κοροϊδία σιόρ για να αυξάνουν κάποιοι τους μισθούς τους. Επίδομα να παρίσταται κάποιος αξιοπρεπώς στην κοινωνία έπρεπε να είχαμε. Συζητήστε το τις επόμενες μέρες με τους κουμπάρους και τους δικούς σας. Έτσι για αλλαγή στη θεματολογία σας για το πως θα βγάλετε περισσότερο με μπίζνες στη ράχη μας…

Η ώρα της γης και η ώρα της υποκρισίας

Σαφώς και η Πράσινη Ασπίδα τάσσεται υπέρ εκδηλώσεων που επιχειρούν να ευαισθητοποιήσουν για το Περιβάλλον και η Ώρα της Γης είναι ένα τέτοιο παγκόσμιο κάλεσμα που χρόνο με το χρόνο έχει μεγαλύτερη ανταπόκριση. Αυτό που ενοχλεί ωστόσο είναι η υποκρισία που κρύβεται πίσω από κάθε τοπική εκδήλωση όχι μόνο για την Ώρα της Γης αλλά και για άλλα παρεμφερή ζητήματα. Καλούνται οι πολίτες να σβήσουν τα φώτα για μια ώρα και η Πολιτεία συνδράμει στην προσπάθεια με εκδηλώσεις στο Προεδρικό, σε Δήμους κλπ. Δεν ξέρω πόσα μπορεί να στοίχισαν αυτές οι εκδηλώσεις ωστόσο εκτιμώ ότι το μήνυμα δεν θα έπρεπε να είναι «προσελκύουμε κόσμο και δείχνουμε έργο και ευαισθησία» αλλά ότι «προσπαθούμε να συμβάλουμε στην επίλυση προβλημάτων». Σβήνουν τα φώτα όσοι σπαταλούν ρεύμα γιατί έχουν μεγάλα σπίτια, εξοχικά, γραφεία, βιομηχανίες. Υπάρχει ωστόσο σημαντική μερίδα συμπολιτών μας που δεν έχει να πληρώσει το ηλεκτρικό κάθε μήνα και θέλοντας και μη υμνούν τη Γη μια την άλλη αφού δεν μπορούν να ανάψουν τα φώτα με κομμένο το ηλεκτρικό. Δεν μηδενίζουμε καμία εκδήλωση ωστόσο ως Κίνημα θεωρούμε ότι υπάρχουν πολλές συμβολικές πολύ περισσότερο ουσιαστικές κινήσεις που μπορούν να γίνουν. Ναι στην προστασία του Περιβάλλοντος, ναι όμως και στην προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Το Περιβάλλον δεν ζημιώνει από μια λάμπα που ανάβει αλλά από τη βιομηχανία της άπληστης κατανάλωσης την οποία τα μεγάλα συμφέροντα προστατεύουν με πολύ μεγαλύτερο σθένος από ότι μια απότιστη για μέρες γλάστρα στα γραφεία τους. Ώρα της Γης το περασμένο Σάββατο, μεταξύ 8:30 -9:30 μ.μ., και τούτη η Πολιτεία θα μπορούσε να βγει έξω από τα στεγανά και να παράσχει φως σε σπίτια συμπολιτών μας που δεν έχουν να πληρώσουν το ρεύμα. Πόσο μάλλον να εξασφαλίσουν γάλα και ψωμί. Το πάτημα ενός διακόπτη είναι εύκολο. Για σκεφτείτε όμως πόσο πιο συγκλονιστικό θα ήταν το μήνυμα αν έβαζε κανείς τους πολίτες να σκεφτούν πόσο πολύτιμο είναι το ρεύμα που τόσο άσκοπα σπαταλάνε; Αν βλέπανε τη χαρά συμπολιτών μας, ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους κάτω από μια λάμπα…

Ο εκμαυλισμός των χωριών και η βάρβαρη επέλαση της τουριστικής ανάπτυξης – Του Παναγιώτη Τοουλιά

tooulias

Αφόρμηση για το παρακάτω άρθρο τα όσα διαδραματίζονται στα παραλιακά χωρια και πόλεις για τουριστική δήθεν ανάπτυξη. Με την ανέγερση μεγαθήριων και τουριστικών συγκροτημάτων που απάδουν τελείως με το φυσικό περιβάλλον και τον περιβάλλοντα χώρο χάθηκε η γραφικότητα και η αμφιθεατρικότητα των τουριστικών ιδιαίτερα χωριών. Σπάνιοι δρυμοί και χλωρίδα που για εκατομμύρια χρόνια κοσμούσαν τα χωριά και τις πόλεις θυσιάστηκαν εντελώς αβασάνιστα για τουριστικούς λόγους χωρίς μελέτη, χωρίς κάποιος να διερωτηθεί και να προβληματιστεί. Χάθηκε ο δρυμός των Κλουνών στη Χλώρακα, δρυμός σπάνιας ομορφιάς με βελανιδιές, δρύες, μοσφιλιές, μερσινιές, καλαμιώνες, βιότοπος και ενδιαίτημα με σπάνια χλωρίδα και πανίδα, ο καλαμιώνας της Βρέξης, τα Ορμάνια, οι Καλαμιώνες στο Σκαλί, οι πετρόκτιστες βρύσες, το καμαρούι, η βρύση του Πύρκου, η Μοροζός,τα Πυρομάσια, τα Ροαφίνια, το Δήμμα, τα Μερσινούθκια, ο Πηλός όπου συντελέστηκε μέγα έγκλημα, εκριζώθηκαν τα πάντα, καταστράφηκε όλη η σπάνια χλωρίδα (ετυμολογικά το χωριό Χλώρακα έλκει το όνομα του απο την λέξη χλωρίδα-Χλωρίς, κόρη της Νιόβης, flora στα λατινικά) και πανίδα στο συγκεκριμένο οικοσύστημα και χτίστηκαν επαύλεις μέσα στη θάλασσα, χωρίς καν να ληφθεί υπόψη η ζώνη προστασίας των παραλιών. Τα τελευταία χρόνια οργιάζουν οι παρανομίες στο χώρο της τουριστικής ανάπτυξης που συνίστανται στα εξής:

 

1.Ξενοδοχεία που κτίζουν επιπλέον ορόφους χωρίς φραγμούς από υπουργεία, πολεοδομία, δημοτικά και κοινοτικά συμβούλια. Η διαπλοκή και τα συμφέροντα στομώνουν τη δικαιοσύνη.

2.Ξενοδόχοι και ντεβέλοπερς αποκόπτουν τους δρόμους προς τη θάλασσα και καθιστούν τις παραλίες απροσπέλαστες.

3.Οτιδήποτε θυμίζει Κύπρο χάθηκε και οι τουρίστες δυσανασχετούν με την άσχημη εικόνα που παρουσιάζει η τουριστική Κύπρος.

4.Δεν αναπτύχθηκαν εναλλακτικές μορφές τουρισμού όπως θρησκευτικός, αγροτουρισμός, ποδηλατικός, καταδυτικός, αθλητικός κ.τ.λ.

5.Δεν γίνονται έργα υποδομής για διευκόλυνση των τουριστών και προσπάθειες να αυξηθεί η επισκεψιμότητα των τουριστών στο νησί. (περισσότερα…)

Των απ’ εκεί το λέει η ψυχή τους, εμείς αρνίν πασσ’ύν! – Το άρθρο του Κυριάκου Αντρέου στον ΠΟΛΙΤΗ

Βγήκαν στους δρόμους οι απέναντι, όχι μια φορά, πολλές και συλλογικά τις προηγούμενες μέρες. Να απαιτήσουν, να διεκδικήσουν εξ αφορμής του θανατηφόρου δυστυχήματος πριν από λίγες μέρες, για το οποίο ευθύνη φέρει και η μη αλλαγή της ώρας. Στάθηκαν απέναντι στο καθεστώς τους, ψευδοκαθεστώς για μας, μα το γεγονός ότι μας πονάει το κάνει πραγματικό. Η μαζική συμμετοχή των απ’ εκεί, των κούλλουφων, κατά πολλούς Ελληνοκύπριους, που είναι του μότο «τζ’είνοι ποτζ’εί τζ’ι εμείς ποδά», είχε ένα σοβαρό αντίκτυπο στη δική μας πλευρά. Περισσότερο ανέδειξε την γύμνια μας. Ανέδειξε την αδιαφορία μας και την αποδοχή αμάσητων των όσων μας επιβάλλονται και όσων μας επηρεάζουν από τους νόμιμους κυβερνώντες του τόπου. Δείτε τι έγινε το 2013 με το κούρεμα. Καμία αντίδραση. Και μετά το βαφτίσαμε και πολιτισμό που περιμέναμε υπομονετικά για να τραβήξουμε λεφτά από τα ATM. Να τον βράσω τέτοιο πολιτισμό. Κυβέρνηση και Βουλή αλλά και η δικαστική εξουσία πρέπει να νιώθουν την ανάσα της κοινωνίας. Δεν μπορεί να ξεφεύγουν επειδή ξέρουν ότι εμείς… αρνίν πασσ’ύν! Αυτή είναι πάντα η καταδίκη μας. Ο καναπές. Τίποτα δεν αλλάζει και δεν θα αλλάξει αν η επανάστασή μας γίνεται διαδικτυακά με σκοπό τα Likes! Δυστυχώς σε αυτό το επίπεδο έχει ξεπέσει η κοινωνία. Βρίσκουν και κάμνουν τα κόμματα. Βρίσκουν και κάμνουν οι κυβερνώντες. Επιστρέφοντας στους απέναντι, στους απομονωμένους, στους παράνομους, στους «ψευδο-», στους λεγόμενους, ας είναι αυτοί που θα μας προβληματίσουν, που θα μας κάνουν να αντιληφθούμε ότι για το καλό του τόπου μας, το καλό το δικό μας, του καθενός ξεχωριστά, θα πρέπει να έχουμε άποψη. Να τη διατυμπανίζουμε με κάθε τρόπο. Να διεκδικούμε. Να καταλάβουμε ότι η δική μας ψήφος κάνει τη διαφορά. Αυτοί που μας κυβερνούν δεν είναι παρά, ή θα έπρεπε να είναι, υπηρέτες της κοινωνίας. Το λέει και η λέξη «υπουργός», ο υπό το έργον! Την άλλη βδομάδα έχουμε εκλογές. Πέντε χρόνια βρίζουμε για τα κακώς κείμενα στους δήμους και τις κοινότητές μας. Ρωτάς τον έναν, «βαριέμαι να πάω να ψηφίσω», ρωτάς τον άλλον, «και που θα πάω, τι θα αλλάξει;». Αυτοί είμαστε. Αυτά που βιώνουμε μας αξίζουν. Αρνίν πασσ’ύν, φίλοι μου, αρνίν πασσ’ύν. Και όσο πιο πασσ’ύν. τόσο πιο δυσκίνητο.

Ο Χριστόφιας πήγε σπίτι του κύριοι, εσείς καμία ευθιξία για την πυρκαγιά; – Το άρθρο του Κυριάκου Αντρέου στον ΠΟΛΙΤΗ

andreou-kyriakos

Γράφει ο Κυριάκος Αντρέου

 

Να είμαι εγώ ηλίθιος; Να προκύπτει μια πυρκαγιά στον μεγαλύτερο ηλεκτροπαραγωγό σταθμό μας, αυτό του Βασιλικού και να μην σπάει μύτη; Γιατί; Επειδή δεν θρηνήσαμε θύματα; Επειδή δεν έγινε έκρηξη που να σπάσει τζάμια στις γύρω περιοχές; Επειδή δεν έγινε συσκότιση; Ή μήπως, επειδή δεν υπάρχει πλέον ο Δημήτρης Χριστόφιας για να τα ακούσει; Θέλω να είμαι δίκαιος και τι δεν του έσουραν του περασμένου Προέδρου για το Μαρί. Και είχε ευθύνη. Εδώ όμως; Για την προχθεσινή πυρκαγιά ποιος θα αναλάβει την ευθύνη; Δεν έχει κανείς πολιτικός ευθιξία στην ΑΗΚ, στο Υπουργείο Εμπορίου, στο προεδρικό; Δεν ακούσαμε καμιά σχετική δήλωση. Κρύφτηκαν όλοι. Κανείς δεν πήγε και δεν πρόκειται να πάει σπίτι του. Καμιά δίκη δεν θα στηθεί, καμία έρευνα δεν αναμένεται να γίνει. Και όλα αυτά από τύχη. Επειδή όπως μαθαίνουμε απετράπη την υστάτη η επέκταση της φωτιάς και η ολική καταστροφή. Για τις ζημίες δεν θα σχολιάσω, μας παραπέμπουν σε ασφαλιστικές. Διαβάζω το πόρισμα της πυροσβεστικής: «Υπολείμματα καύσης που έπεσαν κατά τη διάρκεια χρήσης συσκευής συγκόλλησης μετάλλων, στο πλαίσιο έργων συντήρησης στη μονάδα αποθείωσης του ηλεκτροπαραγωγού σταθμού στο Βασιλικό προκάλεσαν τη πυρκαγιά». Διερωτώμαι θέλει πολύ νου να σκεφτεί κάποιος αυτά τα υπολείμματα καύσης που μπορεί να προκύψουν κατά τις εργασίες και να λάβει τα δέοντα μέτρα; Ποιος έχει την ευθύνη; Ποιος λογοδοτεί για αυτά; Ρητορικό το ερώτημα. Στη χώρα της μπανανίας, όπως εύστοχα την αποκάλεσε ο αείμνηστος Γλαύκος Κληρίδης, η μόνη έγνοια της εκάστοτε κυβέρνησης είναι οι μουσικές καρέκλες. Παίρνει 10-20 άτομα και τα τοποθετεί από τη μια καρέκλα στην άλλη. Έτσι προέκυψαν προχθές οι διορισμοί στην Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας έτσι και πολλοί προηγούμενοι. Όλοι αυτοί οι κάτοχοι των καρεκλών συνοδεύονται και από μια απέχθεια στην ανάληψη ευθυνών. Στη χώρα μας η ανάληψη της ευθύνης επιβάλλεται. Και συνήθως επιβάλλεται από τα πάνω προς τα κάτω. «Εγώ εν τζαι ο ένας», «εγώ εν τζαι ο άλλος» να δείτε που σε λίγο θα μας πουν ότι για την πυρκαγιά ευθύνεται το προσωπικό της ΑΗΚ το οποίο ρίχτηκε στις φλόγες για να αποσοβήσει την επέκτασή της, γιατί δεν πρόλαβε την πρώτη…. σπίθα! Για όνομα κύριοι και λίγη τσίπα. Από την καταστροφή μια τύχη δρόμος μας χωρίζει. Η μπίλια έκατσε στο Μαρί εκείνον τον θλιβερό Ιούλιο, αλλά κάθε μέρα από τύχη δεν βιώνουμε ξανά τέτοια τραγικά γεγονότα. Από τύχη. Tο μόνο πράγμα που δεν αφήνεται στην τύχη είναι οι διορισμοί υμετέρων και το ρουσφέτι. Και έτσι κάθε μέρα ζούμε με τον φόβο. Κάθε μέρα.

skitso

Του Θανάση Παπασπυρόπουλου

Όσο παραμένουμε Άνθρωποι, η ελπίδα για ειρήνη δεν θα σβήσει – Το άρθρο του Κυριάκου Αντρέου στον ΠΟΛΙΤΗ

Άκουγα προχθές στο ραδιόφωνο ότι έξι λειτουργοί από το δικό μας Τμήμα Δασών επιχειρούν στο Ισραήλ και στις εκεί πυρκαγιές με το δικό μας αεροσκάφος. Θυμήθηκα τις χώρες που προσέτρεξαν σε βοήθεια, όταν καιγόταν το δάσος της Σολιάς μας. Mε κυρίευσε μια ευχάριστη σκέψη μέσα στη μιζέρια του νου με τα όσα γίνονται γύρω μας. Στα δύσκολα οι άνθρωποι ενώνονται. Και ας είναι από άλλες χώρες. Η φωτιά όταν καίει δεν καίει πολιτεύματα, θρησκείες, καταβολές. Καίει τη γη που ανήκει σε όλους μας. Καίει τη ζήση μας, κάποιες φορές και εμάς τους ίδιους. Τη φωτιά δεν τη σβήνει πολιτική απόφαση, αλλά ανθρώπινα χέρια. Αναθαρρεύω μετά τις τελευταίες εξελίξεις στο Κυπριακό μας πρόβλημα. Δεν είναι δυο άνθρωποι κλεισμένοι σε ένα ξενοδοχείο με τις μικρές τους ομάδες που θα φέρουν την ειρήνη στον τόπο μας, που θα λύσουν το πρόβλημα όχι στα χαρτιά, αλλά στις καρδιές μας. Δεν είναι ούτε η ηγεσία της Ελλάδας, ούτε της Τουρκίας, με ή χωρίς τις εγγυήσεις τους. Είναι η δύναμη του κόσμου και η θέλησή του, Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων να επέλθει ηρεμία και να σβηστούν οι διαχωριστικές γραμμές. Είναι η φωνή τους όταν ενώνεται για να τραγουδήσουν μαζί κατά χιλιάδες «η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυο, ποιο από τα δυο κομμάτια πρέπει να αγαπώ» σε κοινή εκδήλωση όπως αυτή στο Λήδρα Πάλλας την προηγούμενη Δευτέρα. Αγαπάμε και τα δυο κομμάτια γιατί στα μάτια εμάς των απλών πολιτών, παρά την πικρία και τον πόνο των όσων έγιναν το 1974, είναι ένα, έστω και μικρό. Η λύση για την Κύπρο μάς βρίσκεται μέσα μας. Φτάνει να απαντήσουμε στον φόβο, στην ανασφάλεια, στην καχυποψία. Και αυτά απαντώνται μόνο με τη συμβίωση. Η οποία αναβιώνει από το 2003, όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα και δεν προέκυψε κανένα κακό από αυτά που κάποιοι θα ήθελαν για να διχοτομήσουν το νησί. Και αν μερικές φορές ανεγκέφαλοι και από τις δύο πλευρές προβαίνουν σε έκτροπα η υπόλοιπη κοινωνία τα πατά στη ρίζα τους. Για αυτό σας λέω. Αναθεωρήστε τον τρόπο που σκέφτεστε, φωνάξτε πάλι την ελπίδα για να φέρει την ειρήνη που τόσο έχουμε ανάγκη στις καρδιές μας. Τα προβλήματα σε όλον τον κόσμο που πρέπει να μας απασχολούν δεν είναι πολιτικά. Όταν για παράδειγμα η Κύπρος ερημωθεί από την ξηρασία δεν θα υπάρχει κανείς για να υπερασπίζεται σημαίες, λάφυρα και εθνικούς ύμνους. Δεν θα υπάρχει κανείς για να επαναφέρει το θλιβερό παρελθόν που χώρισε όχι μόνο Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, αλλά και τους πρώτους μεταξύ τους. Ας συνεχίσουμε λοιπόν να ελπίζουμε και να υποστηρίζουμε την αγάπη. Μόνον αυτή θα φέρει τη λύση. Μόνον αυτή! Γιατί το μίσος είναι δηλητήριο. Και οι συνέπειές του γνωστές όταν καταναλωθεί. 

17 χρόνια στον αγώνα, δεν θα μας σταματήσουν τώρα – Του Κυριάκου Αντρέου

Διεκδικήσεις, διαμαρτυρίες, εκδηλώσεις, εκστρατείες καθαριότητας και συλλογής υλικού για φτωχές οικογένειες στην Κύπρο, αλλά και στο εξωτερικό.Παρεμβάσεις και καταγγελίες για κακώς κείμενα του τόπου μας. Εκατοντάδες επιστολές με απαιτήσεις στα αρμόδια υπουργεία. Κοντά 200 τεύχη μηνιαίας ενημέρωσης για ότι δεν γράφουν ή φοβούνται να γράψουν οι παραδοσιακές εφημερίδες, μέσω της δικής μας εφημερίδας που τον τελευταίο χρόνο βρίσκει κανείς και στα περίπτερα. Η Πράσινη Ασπίδα γιορτάζει αυτόν τον μήνα 17 χρόνια παρουσίας στην κυπριακή κοινωνία. 17 χρόνια προσφοράς στον Άνθρωπο και το Περιβάλλον.
Δεν περιμένουμε από κανέναν αναγνώριση, ούτε τα εύσημα. Την ίδια ώρα αντιμετωπίζουμε με υπομονή την πολεμική όλων όσων ενοχλούνται και δεσμευόμαστε να συνεχίσουμε ακόμα πιο δραστήρια τα επόμενα χρόνια. Η Πράσινη Ασπίδα δεν είναι μόνο το συμβούλιο και τα μέλη της. Είναι όλοι όσοι στηρίζουν το έργο της, για ένα καλύτερο αύριο, για εμάς, πολύ περισσότερο για τα παιδιά μας. Πολλές φορές κατηγορηθήκαμε ή ακόμα και επιχειρήθηκε να χρωματιστούμε κομματικά ωστόσο παραμένουμε η μόνη ανεξάρτητη πράσινη φωνή της Κύπρου. Η οποία στέκεται τροχοπέδη σε κάθε τι μεμπτό που επιχειρούν οι εκάστοτε κυβερνήσεις και η Βουλή την ίδια ώρα που σπεύδει να επικροτήσει ενέργειες που συμβαδίζουν με τις καθαρές θέσεις μας. Δεν χαριστήκαμε σε κανέναν και ούτε προτιθέμεθα να το κάνουμε ποτέ. Η αγνή αγάπη για το Περιβάλλον δεν μπορεί να βρεθεί σε καμιά κομματική αγκαλιά, σε κανένα χρωματισμένο «περιβάλλον».
Δεσμευόμαστε ότι θα παραμείνουμε δίπλα στον απλό άνθρωπο και θα στηρίζουμε τον ίδιο και τις ανάγκες του. Από τον αγρότη της υπαίθρου που παλεύει μερόνυκτα για τη σπορά του και τα ζωντανά του, τις κοινότητες που θέλουν στήριξη, τους ανθρώπους που χρειάζονται οικονομική βοήθεια, μέχρι και τα κόμματα και τη Δημόσια Υπηρεσία που θέλουν μια γερή κατσάδα για να αλλάξουν πλάνα που δεν εξυπηρετούν, παρά συγκεκριμένους επιχειρηματίες.
Ενώνουμε τη φωνή μας με κάθε άλλο οργανωμένο σύνολο που απαιτεί πάταξη της διαφθοράς και διαφάνεια στον τόπο, καλύτερες μέρες για το Περιβάλλον, και προπαντός Ειρήνη. Χωρίς την Ειρήνη στις ψυχές και στην πατρίδα μας τίποτα δεν μπορεί να ευοδώσει. Κανένα όνειρο για τα παιδιά μας δεν θα μπορέσει να γίνει πραγματικότητα.
Θέλω ταπεινά να ευχαριστήσω όλους όσοι μας στήριξαν αυτά τα χρόνια. Δεν είναι απειλή, είναι υπόσχεση για όλους όσους κινούνται στη δημόσια σφαίρα για ίδιον όφελος ότι θα μας βρουν μπροστά τους.
 

Κλέφτες τραπεζίτες με χρυσά κουτάλια απομυζούν τον κυπριακό λαό – Του Κυριάκου Αντρέου

Για ρίξτε μια ματιά στα καταθετικά επιτόκια. Και για ρίξτε στη συνέχεια μια ματιά στα δανειστικά επιτόκια και πόσο αυτά αυξάνονται όταν καθυστερούν οι δόσεις. Για ρίξτε και μια ματιά στα επιτόκια των πιστωτικών καρτών, πολύ περισσότερο στα δανειστικά επιτόκια των υπαλλήλων των τραπεζών. Σχεδόν μηδενικά τα τελευταία, έτσι; Την ώρα που εμάς μας κρατάνε πατώντας μας στον λαιμό. Πώς θα ανακάμψει η οικονομία, πώς θα σταθεί στα πόδια του ο Κύπριος πολίτης, όταν αυτοί που τον έκλεψαν μέρα μεσημέρι κουρεύοντας τις καταθέσεις του συνεχίζουν να το πράττουν; Πόσοι μέχρι σήμερα μπήκαν φυλακή; Όχι απλοί πολίτες που δεν πληρώνουν κοινωνικές ασφαλίσεις γιατί αδυνατούν, όχι αυτοί που κλέβουν ένα χαλλούμι για να ταΐσουν τα παιδιά τους. Πόσοι από τους εγκληματίες με λευκά κολάρα πληρώνουν τις εγκληματικές τους αποφάσεις; Είδατε κανέναν; Εγώ είδα να διορίζονται σε καλύτερες θέσεις άνθρωποι που πίεζαν καταθέτες να αγοράσουν αξιόγραφα. Αυτό είναι δικαιοσύνη, κύριε γενικέ εισαγγελέα; Κυρία διοικήτρια της Κεντρικής Τράπεζας; Κύριε γενικέ ελεγκτή; Στην πράξη τι κάνετε για αυτές τις αδικίες; Θα μου πείτε, κάποιοι προσπαθούν να αφαιρέσουν τον έλεγχο από τη Συνεργατική Κεντρική. Άλλοι φεύγουν γιατί δεν τους αρκούν 300 χιλ. ευρώ εφάπαξ και θέλουν οδοιπορικά. Σε τι διάολο χώρα ζούμε; Πώς γίνεται ο κόσμος να πεινά και κάποιοι να τρώνε με χρυσά κουτάλια; Να κάνουν ταξίδια, να φωτογραφίζονται σε γκαλά δείπνα και γεύματα και να τσεπώνουν εκατοντάδες χιλιάδες έτσι για τα προσωπικά τους έξοδα; Ακούει κανείς; Γέμισε η Κύπρος φιλανθρωπικά ιδρύματα και οι δρόμοι λαχνούς για να ενισχύονται οικονομικά οι ευάλωτες ομάδες. Ακόμα και εδώ όμως κάποιοι τρώνε την ώρα που το κράτος σφυρίζει αδιάφορα, αφήνοντας και εδώ τις τράπεζες να κάνουν κουμάντο. Πόση υποκρισία να κλέβεις ανοιχτά τους πολίτες και να έρχεσαι με τα κλεψιμιά να επιτελείς κοινωνική προσφορά; Πόση κοροϊδία; Είμαστε όλοι για τα πανηγύρια δυστυχώς. Και οι κλέφτες και εμείς που μας κλέβουν γιατί το χειρότερο από όλα είναι πως το αποδεχόμαστε λες και είναι φυσιολογικό. Όχι, δεν είναι. Απαιτούμε δικαιοσύνη, απαιτούμε να επιστραφούν όλα όσα κλάπηκαν από τους πολίτες, είτε από καταθέσεις είτε από φόρους που πληρώναμε για να παίρνουν άλλοι μίζες για αποχετευτικά και ΧΥΤΥ – ΧΥΤΑ. Φτάνει πια. Πόσος εμπαιγμός;