Ο εκμαυλισμός των χωριών και η βάρβαρη επέλαση της τουριστικής ανάπτυξης – Του Παναγιώτη Τοουλιά

tooulias

Αφόρμηση για το παρακάτω άρθρο τα όσα διαδραματίζονται στα παραλιακά χωρια και πόλεις για τουριστική δήθεν ανάπτυξη. Με την ανέγερση μεγαθήριων και τουριστικών συγκροτημάτων που απάδουν τελείως με το φυσικό περιβάλλον και τον περιβάλλοντα χώρο χάθηκε η γραφικότητα και η αμφιθεατρικότητα των τουριστικών ιδιαίτερα χωριών. Σπάνιοι δρυμοί και χλωρίδα που για εκατομμύρια χρόνια κοσμούσαν τα χωριά και τις πόλεις θυσιάστηκαν εντελώς αβασάνιστα για τουριστικούς λόγους χωρίς μελέτη, χωρίς κάποιος να διερωτηθεί και να προβληματιστεί. Χάθηκε ο δρυμός των Κλουνών στη Χλώρακα, δρυμός σπάνιας ομορφιάς με βελανιδιές, δρύες, μοσφιλιές, μερσινιές, καλαμιώνες, βιότοπος και ενδιαίτημα με σπάνια χλωρίδα και πανίδα, ο καλαμιώνας της Βρέξης, τα Ορμάνια, οι Καλαμιώνες στο Σκαλί, οι πετρόκτιστες βρύσες, το καμαρούι, η βρύση του Πύρκου, η Μοροζός,τα Πυρομάσια, τα Ροαφίνια, το Δήμμα, τα Μερσινούθκια, ο Πηλός όπου συντελέστηκε μέγα έγκλημα, εκριζώθηκαν τα πάντα, καταστράφηκε όλη η σπάνια χλωρίδα (ετυμολογικά το χωριό Χλώρακα έλκει το όνομα του απο την λέξη χλωρίδα-Χλωρίς, κόρη της Νιόβης, flora στα λατινικά) και πανίδα στο συγκεκριμένο οικοσύστημα και χτίστηκαν επαύλεις μέσα στη θάλασσα, χωρίς καν να ληφθεί υπόψη η ζώνη προστασίας των παραλιών. Τα τελευταία χρόνια οργιάζουν οι παρανομίες στο χώρο της τουριστικής ανάπτυξης που συνίστανται στα εξής:

 

1.Ξενοδοχεία που κτίζουν επιπλέον ορόφους χωρίς φραγμούς από υπουργεία, πολεοδομία, δημοτικά και κοινοτικά συμβούλια. Η διαπλοκή και τα συμφέροντα στομώνουν τη δικαιοσύνη.

2.Ξενοδόχοι και ντεβέλοπερς αποκόπτουν τους δρόμους προς τη θάλασσα και καθιστούν τις παραλίες απροσπέλαστες.

3.Οτιδήποτε θυμίζει Κύπρο χάθηκε και οι τουρίστες δυσανασχετούν με την άσχημη εικόνα που παρουσιάζει η τουριστική Κύπρος.

4.Δεν αναπτύχθηκαν εναλλακτικές μορφές τουρισμού όπως θρησκευτικός, αγροτουρισμός, ποδηλατικός, καταδυτικός, αθλητικός κ.τ.λ.

5.Δεν γίνονται έργα υποδομής για διευκόλυνση των τουριστών και προσπάθειες να αυξηθεί η επισκεψιμότητα των τουριστών στο νησί. (περισσότερα…)

Των απ’ εκεί το λέει η ψυχή τους, εμείς αρνίν πασσ’ύν! – Το άρθρο του Κυριάκου Αντρέου στον ΠΟΛΙΤΗ

Βγήκαν στους δρόμους οι απέναντι, όχι μια φορά, πολλές και συλλογικά τις προηγούμενες μέρες. Να απαιτήσουν, να διεκδικήσουν εξ αφορμής του θανατηφόρου δυστυχήματος πριν από λίγες μέρες, για το οποίο ευθύνη φέρει και η μη αλλαγή της ώρας. Στάθηκαν απέναντι στο καθεστώς τους, ψευδοκαθεστώς για μας, μα το γεγονός ότι μας πονάει το κάνει πραγματικό. Η μαζική συμμετοχή των απ’ εκεί, των κούλλουφων, κατά πολλούς Ελληνοκύπριους, που είναι του μότο «τζ’είνοι ποτζ’εί τζ’ι εμείς ποδά», είχε ένα σοβαρό αντίκτυπο στη δική μας πλευρά. Περισσότερο ανέδειξε την γύμνια μας. Ανέδειξε την αδιαφορία μας και την αποδοχή αμάσητων των όσων μας επιβάλλονται και όσων μας επηρεάζουν από τους νόμιμους κυβερνώντες του τόπου. Δείτε τι έγινε το 2013 με το κούρεμα. Καμία αντίδραση. Και μετά το βαφτίσαμε και πολιτισμό που περιμέναμε υπομονετικά για να τραβήξουμε λεφτά από τα ATM. Να τον βράσω τέτοιο πολιτισμό. Κυβέρνηση και Βουλή αλλά και η δικαστική εξουσία πρέπει να νιώθουν την ανάσα της κοινωνίας. Δεν μπορεί να ξεφεύγουν επειδή ξέρουν ότι εμείς… αρνίν πασσ’ύν! Αυτή είναι πάντα η καταδίκη μας. Ο καναπές. Τίποτα δεν αλλάζει και δεν θα αλλάξει αν η επανάστασή μας γίνεται διαδικτυακά με σκοπό τα Likes! Δυστυχώς σε αυτό το επίπεδο έχει ξεπέσει η κοινωνία. Βρίσκουν και κάμνουν τα κόμματα. Βρίσκουν και κάμνουν οι κυβερνώντες. Επιστρέφοντας στους απέναντι, στους απομονωμένους, στους παράνομους, στους «ψευδο-», στους λεγόμενους, ας είναι αυτοί που θα μας προβληματίσουν, που θα μας κάνουν να αντιληφθούμε ότι για το καλό του τόπου μας, το καλό το δικό μας, του καθενός ξεχωριστά, θα πρέπει να έχουμε άποψη. Να τη διατυμπανίζουμε με κάθε τρόπο. Να διεκδικούμε. Να καταλάβουμε ότι η δική μας ψήφος κάνει τη διαφορά. Αυτοί που μας κυβερνούν δεν είναι παρά, ή θα έπρεπε να είναι, υπηρέτες της κοινωνίας. Το λέει και η λέξη «υπουργός», ο υπό το έργον! Την άλλη βδομάδα έχουμε εκλογές. Πέντε χρόνια βρίζουμε για τα κακώς κείμενα στους δήμους και τις κοινότητές μας. Ρωτάς τον έναν, «βαριέμαι να πάω να ψηφίσω», ρωτάς τον άλλον, «και που θα πάω, τι θα αλλάξει;». Αυτοί είμαστε. Αυτά που βιώνουμε μας αξίζουν. Αρνίν πασσ’ύν, φίλοι μου, αρνίν πασσ’ύν. Και όσο πιο πασσ’ύν. τόσο πιο δυσκίνητο.

Ο Χριστόφιας πήγε σπίτι του κύριοι, εσείς καμία ευθιξία για την πυρκαγιά; – Το άρθρο του Κυριάκου Αντρέου στον ΠΟΛΙΤΗ

andreou-kyriakos

Γράφει ο Κυριάκος Αντρέου

 

Να είμαι εγώ ηλίθιος; Να προκύπτει μια πυρκαγιά στον μεγαλύτερο ηλεκτροπαραγωγό σταθμό μας, αυτό του Βασιλικού και να μην σπάει μύτη; Γιατί; Επειδή δεν θρηνήσαμε θύματα; Επειδή δεν έγινε έκρηξη που να σπάσει τζάμια στις γύρω περιοχές; Επειδή δεν έγινε συσκότιση; Ή μήπως, επειδή δεν υπάρχει πλέον ο Δημήτρης Χριστόφιας για να τα ακούσει; Θέλω να είμαι δίκαιος και τι δεν του έσουραν του περασμένου Προέδρου για το Μαρί. Και είχε ευθύνη. Εδώ όμως; Για την προχθεσινή πυρκαγιά ποιος θα αναλάβει την ευθύνη; Δεν έχει κανείς πολιτικός ευθιξία στην ΑΗΚ, στο Υπουργείο Εμπορίου, στο προεδρικό; Δεν ακούσαμε καμιά σχετική δήλωση. Κρύφτηκαν όλοι. Κανείς δεν πήγε και δεν πρόκειται να πάει σπίτι του. Καμιά δίκη δεν θα στηθεί, καμία έρευνα δεν αναμένεται να γίνει. Και όλα αυτά από τύχη. Επειδή όπως μαθαίνουμε απετράπη την υστάτη η επέκταση της φωτιάς και η ολική καταστροφή. Για τις ζημίες δεν θα σχολιάσω, μας παραπέμπουν σε ασφαλιστικές. Διαβάζω το πόρισμα της πυροσβεστικής: «Υπολείμματα καύσης που έπεσαν κατά τη διάρκεια χρήσης συσκευής συγκόλλησης μετάλλων, στο πλαίσιο έργων συντήρησης στη μονάδα αποθείωσης του ηλεκτροπαραγωγού σταθμού στο Βασιλικό προκάλεσαν τη πυρκαγιά». Διερωτώμαι θέλει πολύ νου να σκεφτεί κάποιος αυτά τα υπολείμματα καύσης που μπορεί να προκύψουν κατά τις εργασίες και να λάβει τα δέοντα μέτρα; Ποιος έχει την ευθύνη; Ποιος λογοδοτεί για αυτά; Ρητορικό το ερώτημα. Στη χώρα της μπανανίας, όπως εύστοχα την αποκάλεσε ο αείμνηστος Γλαύκος Κληρίδης, η μόνη έγνοια της εκάστοτε κυβέρνησης είναι οι μουσικές καρέκλες. Παίρνει 10-20 άτομα και τα τοποθετεί από τη μια καρέκλα στην άλλη. Έτσι προέκυψαν προχθές οι διορισμοί στην Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας έτσι και πολλοί προηγούμενοι. Όλοι αυτοί οι κάτοχοι των καρεκλών συνοδεύονται και από μια απέχθεια στην ανάληψη ευθυνών. Στη χώρα μας η ανάληψη της ευθύνης επιβάλλεται. Και συνήθως επιβάλλεται από τα πάνω προς τα κάτω. «Εγώ εν τζαι ο ένας», «εγώ εν τζαι ο άλλος» να δείτε που σε λίγο θα μας πουν ότι για την πυρκαγιά ευθύνεται το προσωπικό της ΑΗΚ το οποίο ρίχτηκε στις φλόγες για να αποσοβήσει την επέκτασή της, γιατί δεν πρόλαβε την πρώτη…. σπίθα! Για όνομα κύριοι και λίγη τσίπα. Από την καταστροφή μια τύχη δρόμος μας χωρίζει. Η μπίλια έκατσε στο Μαρί εκείνον τον θλιβερό Ιούλιο, αλλά κάθε μέρα από τύχη δεν βιώνουμε ξανά τέτοια τραγικά γεγονότα. Από τύχη. Tο μόνο πράγμα που δεν αφήνεται στην τύχη είναι οι διορισμοί υμετέρων και το ρουσφέτι. Και έτσι κάθε μέρα ζούμε με τον φόβο. Κάθε μέρα.

skitso

Του Θανάση Παπασπυρόπουλου

Όσο παραμένουμε Άνθρωποι, η ελπίδα για ειρήνη δεν θα σβήσει – Το άρθρο του Κυριάκου Αντρέου στον ΠΟΛΙΤΗ

Άκουγα προχθές στο ραδιόφωνο ότι έξι λειτουργοί από το δικό μας Τμήμα Δασών επιχειρούν στο Ισραήλ και στις εκεί πυρκαγιές με το δικό μας αεροσκάφος. Θυμήθηκα τις χώρες που προσέτρεξαν σε βοήθεια, όταν καιγόταν το δάσος της Σολιάς μας. Mε κυρίευσε μια ευχάριστη σκέψη μέσα στη μιζέρια του νου με τα όσα γίνονται γύρω μας. Στα δύσκολα οι άνθρωποι ενώνονται. Και ας είναι από άλλες χώρες. Η φωτιά όταν καίει δεν καίει πολιτεύματα, θρησκείες, καταβολές. Καίει τη γη που ανήκει σε όλους μας. Καίει τη ζήση μας, κάποιες φορές και εμάς τους ίδιους. Τη φωτιά δεν τη σβήνει πολιτική απόφαση, αλλά ανθρώπινα χέρια. Αναθαρρεύω μετά τις τελευταίες εξελίξεις στο Κυπριακό μας πρόβλημα. Δεν είναι δυο άνθρωποι κλεισμένοι σε ένα ξενοδοχείο με τις μικρές τους ομάδες που θα φέρουν την ειρήνη στον τόπο μας, που θα λύσουν το πρόβλημα όχι στα χαρτιά, αλλά στις καρδιές μας. Δεν είναι ούτε η ηγεσία της Ελλάδας, ούτε της Τουρκίας, με ή χωρίς τις εγγυήσεις τους. Είναι η δύναμη του κόσμου και η θέλησή του, Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων να επέλθει ηρεμία και να σβηστούν οι διαχωριστικές γραμμές. Είναι η φωνή τους όταν ενώνεται για να τραγουδήσουν μαζί κατά χιλιάδες «η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυο, ποιο από τα δυο κομμάτια πρέπει να αγαπώ» σε κοινή εκδήλωση όπως αυτή στο Λήδρα Πάλλας την προηγούμενη Δευτέρα. Αγαπάμε και τα δυο κομμάτια γιατί στα μάτια εμάς των απλών πολιτών, παρά την πικρία και τον πόνο των όσων έγιναν το 1974, είναι ένα, έστω και μικρό. Η λύση για την Κύπρο μάς βρίσκεται μέσα μας. Φτάνει να απαντήσουμε στον φόβο, στην ανασφάλεια, στην καχυποψία. Και αυτά απαντώνται μόνο με τη συμβίωση. Η οποία αναβιώνει από το 2003, όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα και δεν προέκυψε κανένα κακό από αυτά που κάποιοι θα ήθελαν για να διχοτομήσουν το νησί. Και αν μερικές φορές ανεγκέφαλοι και από τις δύο πλευρές προβαίνουν σε έκτροπα η υπόλοιπη κοινωνία τα πατά στη ρίζα τους. Για αυτό σας λέω. Αναθεωρήστε τον τρόπο που σκέφτεστε, φωνάξτε πάλι την ελπίδα για να φέρει την ειρήνη που τόσο έχουμε ανάγκη στις καρδιές μας. Τα προβλήματα σε όλον τον κόσμο που πρέπει να μας απασχολούν δεν είναι πολιτικά. Όταν για παράδειγμα η Κύπρος ερημωθεί από την ξηρασία δεν θα υπάρχει κανείς για να υπερασπίζεται σημαίες, λάφυρα και εθνικούς ύμνους. Δεν θα υπάρχει κανείς για να επαναφέρει το θλιβερό παρελθόν που χώρισε όχι μόνο Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, αλλά και τους πρώτους μεταξύ τους. Ας συνεχίσουμε λοιπόν να ελπίζουμε και να υποστηρίζουμε την αγάπη. Μόνον αυτή θα φέρει τη λύση. Μόνον αυτή! Γιατί το μίσος είναι δηλητήριο. Και οι συνέπειές του γνωστές όταν καταναλωθεί. 

17 χρόνια στον αγώνα, δεν θα μας σταματήσουν τώρα – Του Κυριάκου Αντρέου

Διεκδικήσεις, διαμαρτυρίες, εκδηλώσεις, εκστρατείες καθαριότητας και συλλογής υλικού για φτωχές οικογένειες στην Κύπρο, αλλά και στο εξωτερικό.Παρεμβάσεις και καταγγελίες για κακώς κείμενα του τόπου μας. Εκατοντάδες επιστολές με απαιτήσεις στα αρμόδια υπουργεία. Κοντά 200 τεύχη μηνιαίας ενημέρωσης για ότι δεν γράφουν ή φοβούνται να γράψουν οι παραδοσιακές εφημερίδες, μέσω της δικής μας εφημερίδας που τον τελευταίο χρόνο βρίσκει κανείς και στα περίπτερα. Η Πράσινη Ασπίδα γιορτάζει αυτόν τον μήνα 17 χρόνια παρουσίας στην κυπριακή κοινωνία. 17 χρόνια προσφοράς στον Άνθρωπο και το Περιβάλλον.
Δεν περιμένουμε από κανέναν αναγνώριση, ούτε τα εύσημα. Την ίδια ώρα αντιμετωπίζουμε με υπομονή την πολεμική όλων όσων ενοχλούνται και δεσμευόμαστε να συνεχίσουμε ακόμα πιο δραστήρια τα επόμενα χρόνια. Η Πράσινη Ασπίδα δεν είναι μόνο το συμβούλιο και τα μέλη της. Είναι όλοι όσοι στηρίζουν το έργο της, για ένα καλύτερο αύριο, για εμάς, πολύ περισσότερο για τα παιδιά μας. Πολλές φορές κατηγορηθήκαμε ή ακόμα και επιχειρήθηκε να χρωματιστούμε κομματικά ωστόσο παραμένουμε η μόνη ανεξάρτητη πράσινη φωνή της Κύπρου. Η οποία στέκεται τροχοπέδη σε κάθε τι μεμπτό που επιχειρούν οι εκάστοτε κυβερνήσεις και η Βουλή την ίδια ώρα που σπεύδει να επικροτήσει ενέργειες που συμβαδίζουν με τις καθαρές θέσεις μας. Δεν χαριστήκαμε σε κανέναν και ούτε προτιθέμεθα να το κάνουμε ποτέ. Η αγνή αγάπη για το Περιβάλλον δεν μπορεί να βρεθεί σε καμιά κομματική αγκαλιά, σε κανένα χρωματισμένο «περιβάλλον».
Δεσμευόμαστε ότι θα παραμείνουμε δίπλα στον απλό άνθρωπο και θα στηρίζουμε τον ίδιο και τις ανάγκες του. Από τον αγρότη της υπαίθρου που παλεύει μερόνυκτα για τη σπορά του και τα ζωντανά του, τις κοινότητες που θέλουν στήριξη, τους ανθρώπους που χρειάζονται οικονομική βοήθεια, μέχρι και τα κόμματα και τη Δημόσια Υπηρεσία που θέλουν μια γερή κατσάδα για να αλλάξουν πλάνα που δεν εξυπηρετούν, παρά συγκεκριμένους επιχειρηματίες.
Ενώνουμε τη φωνή μας με κάθε άλλο οργανωμένο σύνολο που απαιτεί πάταξη της διαφθοράς και διαφάνεια στον τόπο, καλύτερες μέρες για το Περιβάλλον, και προπαντός Ειρήνη. Χωρίς την Ειρήνη στις ψυχές και στην πατρίδα μας τίποτα δεν μπορεί να ευοδώσει. Κανένα όνειρο για τα παιδιά μας δεν θα μπορέσει να γίνει πραγματικότητα.
Θέλω ταπεινά να ευχαριστήσω όλους όσοι μας στήριξαν αυτά τα χρόνια. Δεν είναι απειλή, είναι υπόσχεση για όλους όσους κινούνται στη δημόσια σφαίρα για ίδιον όφελος ότι θα μας βρουν μπροστά τους.
 

Κλέφτες τραπεζίτες με χρυσά κουτάλια απομυζούν τον κυπριακό λαό – Του Κυριάκου Αντρέου

Για ρίξτε μια ματιά στα καταθετικά επιτόκια. Και για ρίξτε στη συνέχεια μια ματιά στα δανειστικά επιτόκια και πόσο αυτά αυξάνονται όταν καθυστερούν οι δόσεις. Για ρίξτε και μια ματιά στα επιτόκια των πιστωτικών καρτών, πολύ περισσότερο στα δανειστικά επιτόκια των υπαλλήλων των τραπεζών. Σχεδόν μηδενικά τα τελευταία, έτσι; Την ώρα που εμάς μας κρατάνε πατώντας μας στον λαιμό. Πώς θα ανακάμψει η οικονομία, πώς θα σταθεί στα πόδια του ο Κύπριος πολίτης, όταν αυτοί που τον έκλεψαν μέρα μεσημέρι κουρεύοντας τις καταθέσεις του συνεχίζουν να το πράττουν; Πόσοι μέχρι σήμερα μπήκαν φυλακή; Όχι απλοί πολίτες που δεν πληρώνουν κοινωνικές ασφαλίσεις γιατί αδυνατούν, όχι αυτοί που κλέβουν ένα χαλλούμι για να ταΐσουν τα παιδιά τους. Πόσοι από τους εγκληματίες με λευκά κολάρα πληρώνουν τις εγκληματικές τους αποφάσεις; Είδατε κανέναν; Εγώ είδα να διορίζονται σε καλύτερες θέσεις άνθρωποι που πίεζαν καταθέτες να αγοράσουν αξιόγραφα. Αυτό είναι δικαιοσύνη, κύριε γενικέ εισαγγελέα; Κυρία διοικήτρια της Κεντρικής Τράπεζας; Κύριε γενικέ ελεγκτή; Στην πράξη τι κάνετε για αυτές τις αδικίες; Θα μου πείτε, κάποιοι προσπαθούν να αφαιρέσουν τον έλεγχο από τη Συνεργατική Κεντρική. Άλλοι φεύγουν γιατί δεν τους αρκούν 300 χιλ. ευρώ εφάπαξ και θέλουν οδοιπορικά. Σε τι διάολο χώρα ζούμε; Πώς γίνεται ο κόσμος να πεινά και κάποιοι να τρώνε με χρυσά κουτάλια; Να κάνουν ταξίδια, να φωτογραφίζονται σε γκαλά δείπνα και γεύματα και να τσεπώνουν εκατοντάδες χιλιάδες έτσι για τα προσωπικά τους έξοδα; Ακούει κανείς; Γέμισε η Κύπρος φιλανθρωπικά ιδρύματα και οι δρόμοι λαχνούς για να ενισχύονται οικονομικά οι ευάλωτες ομάδες. Ακόμα και εδώ όμως κάποιοι τρώνε την ώρα που το κράτος σφυρίζει αδιάφορα, αφήνοντας και εδώ τις τράπεζες να κάνουν κουμάντο. Πόση υποκρισία να κλέβεις ανοιχτά τους πολίτες και να έρχεσαι με τα κλεψιμιά να επιτελείς κοινωνική προσφορά; Πόση κοροϊδία; Είμαστε όλοι για τα πανηγύρια δυστυχώς. Και οι κλέφτες και εμείς που μας κλέβουν γιατί το χειρότερο από όλα είναι πως το αποδεχόμαστε λες και είναι φυσιολογικό. Όχι, δεν είναι. Απαιτούμε δικαιοσύνη, απαιτούμε να επιστραφούν όλα όσα κλάπηκαν από τους πολίτες, είτε από καταθέσεις είτε από φόρους που πληρώναμε για να παίρνουν άλλοι μίζες για αποχετευτικά και ΧΥΤΥ – ΧΥΤΑ. Φτάνει πια. Πόσος εμπαιγμός;
 

Στροφή στο μεταφυσικό – Γράφει η Δέσποινα Δημότση

%ce%b4%ce%b5%cf%83%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bd%ce%b1-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%84%cf%83%ce%b7Γράφει η Δέσποινα Δημότση.

Οι ιστορίες δράσης και μυστηρίου τα τελευταία χρόνια έχουν την τιμητική τους καθώς το κοινό φαίνεται να τις προτιμά πολύ περισσότερο απ’ ότι πριν. Τα ειδικά εφέ είναι περισσότερο αληθοφανή και οι κάθε είδους χαρακτήρες μοιάζουν πλέον με το αγόρι ή κορίτσι της διπλανής πόρτας. Βαμπίρ, μάγισσες, λυκάνθρωποι και ζόμπι έρχονται να προστεθούν στους τυπικούς αγγέλους του σκότους, σχιζοφρενείς δολοφόνους κτλ. Όμως πως πραγματοποιήθηκε αυτή η στροφή στο μεταφυσικό;

 

Στην πραγματικότητα βοήθησε κατά πολύ η τεχνολογική πρόοδος αλλά και η καινοτομία. Το κοινό είχε κουραστεί να βλέπει κάθε χρόνο τις ίδιες ιστορίες να επαναλαμβάνονται συνεχώς με λίγες μικρές τροποποιήσεις.  Οπότε οι φαν αυτού του είδους προτίμησαν τους νέους χαρακτήρες συν τους χαρακτήρες των κόμικς της Marvel. Αλλά δεν έμειναν μόνο εκεί. Όλο και περισσότεροι τηλεθεατές φαίνεται να επιλέγουν τις μεταφυσικές ταινίες και σειρές καθώς είναι συνδυασμένες με ίντριγκες οπότε θα έλεγε κάποιος ότι έχουν πλέον πάρει τη θέση της παλαιάς σαπουνόπερας.

the-vampire-diaries-1

Τι άλλο όμως θα μπορούσε να «κερδίσει» έναν νέο τηλεθεατή; Μήπως η αίσθηση της εξερεύνησης αλλά και των θεωριών συνομωσίας; Σίγουρα παίζουν μεγάλο ρόλο όλο αυτά ειδικά όταν κανείς μας πλέον δεν αρκείται στο να παρακολουθήσει μια απλή ιστορία. Θα κινήσει το ενδιαφέρον του το καινούργιο και το διαφορετικό. Βάσει των γεγονότων της εποχής μας πολλοί περισσότεροι άνθρωποι πλέον πιστεύουν στις θεωρίες συνομωσίας και τείνουν να τις εξερευνούν κιόλας μέσα από βιβλία αλλά και άρθρα στο ίντερνετ. Ακόμα και περιοδικά κυκλοφορούν με «ιδιαίτερα» θέματα που δεν αναφέρονται στον κοινό μέσο αναγνώστη. Με τα γεγονότα στην πολιτική και την οικονομία να καλπάζουν δεν θα μας έκανε εντύπωση πλέον μαζί με όσα μας συμβαίνουν να μας εμφανιστεί και ένας εξωγήινος. Και για τους πιο ενημερωμένους, μπορεί και να είναι ήδη ανάμεσά μας και να μας παρακολουθούν. Τα άρθρα περί όντων που κατοικούν στην γη, μοιάζουν σαν άνθρωποι αλλά δεν έχουν ανθρώπινο DNA ποικίλλουν δίνοντας μάλιστα πολλά στοιχεία με φωτογραφίες και βίντεο.

(περισσότερα…)

Αρκαδία Χαίρε, Κύπρος Χαίρε -Του Παύλου Νεοφύτου

Θεωρώ αξιομνημόνευτη τη συγκυρία εκείνο το βράδυ στον κινηματογράφο Ρίο στη Λεμεσό, συγκεκριμένα στην προβολή του τελευταίου ντοκιμαντέρ του Φίλιππου Κουτσαφτή, το «Αρκαδία Χαίρε», που επέλεξαν να προβάλουν εκείνη τη Δευτέρα τα μέλη της Κινηματογραφικής Λέσχης Λεμεσού.

Απέναντι, στη μεγάλη οθόνη, απλωμένη η ερήμωση των κοινοτήτων στην περιοχή της Τεγέας Αρκαδίας, σε παραβολή με το πλήθος άδειων καθισμάτων στην αίθουσα του Ρίο. Όλοι οι παρευρισκόμενοι σκεφτήκαμε αναμφίβολα και την κατάντια της δικής μας υπαίθρου. Το παράπονο εκείνης της γιαγιάς πάνω στο γαϊδουράκι, ενώ επέστεφε από το περιβόλι, ότι δηλαδή εάν πάθαινε κάτι σε μια επιστροφή της δεν θα υπήρχε άνθρωπος να την βρει, είναι οικείο για όσους από εμάς διατηρούν επαφή ακόμη με την ύπαιθρο και την βλέπουν να σβήνει σιγά-σιγά εξαιτίας των πολιτικών του κράτους.

Όμως τα περίτεχνα συνδεδεμένα καρέ του Κουτσαφτή, συνοδευόμενα με την ποιητική γλώσσα της αφήγησής και το κορφολόγημα σκόρπιων θραυσμάτων πολιτισμού, ιστορίας και ανθρώπινων αναφορών, μας διηγήθηκαν μια ιστορία – κοινό τόπο για πολλές χώρες, με τρόπο μοναδικό, με αποτέλεσμα τέτοιο όπου συνήθως το μήνυμα παρακάμπτει το νου και χτυπά κατευθείαν στην καρδιά, κάτι που έχει παρατηρήσει και ο Νίτσε, συγκεκριμένα για την τέχνη του χορού, όταν τον σύγκρινε, ως προς την πορεία μετάδοσης ενός μηνύματος, με τη γλώσσα.

Μια κριτική για το ντοκιμαντέρ, σε έντυπο που μας έδωσε η Λέσχη Κινηματογράφου εκείνο το βράδυ, μεταξύ άλλων έλεγε: «Το ντοκιμαντέρ κινείται σε έναν χώρο στον οποίο οι μύθοι μπλέκονται με την πραγματικότητα, μοιάζοντας να ψάχνει όχι την ακριβή, στεγνή ιστορική καταγραφή, αλλά την ουσία της ταυτότητας ενός τόπου αιώνιου, αρχέγονου και επιβλητικού». Αυτά τα δεδομένα μας θυμίζουν τίποτα, σε σχέση με τον τόπο μας; Και συνεχίζει η κριτική: «Με μεγάλο σεβασμό στον χρόνο που περνά, αλλά και διάχυτη τη μελαγχολία και τον πεσιμισμό για το σήμερα, το έργο συνδέει κοινωνίες, θρησκείες, τόπους και ανθρώπους».

Όπως οι ποταμοί της Τεγέας που κατά τον Κουτσαφτή «κυλούν αρχαίους μύθους» και εκβάλλουν στο Ιόνιο, έτσι κι ο τόπος μας, στην εγκαταλελειμμένη ύπαιθρο, κυλά μύθους ανθρώπων που έζησαν και δημιούργησαν για αιώνες σε αυτά τα χώματα. Όμως η έλλειψη κρατικού σχεδιασμού με κίνητρα παραμονής των νέων ανθρώπων  εκεί, έχουν σχεδόν στερέψει αυτούς τους ποταμούς και τους έχουν σχεδόν ολότελα σκεπάσει – όπως συνηθίζουμε στην Κύπρο – με σορούς από μπάζα, για να μετοικήσουν κάποτε στη σφαίρα της λήθης.

Κάποτε σε ένα οδοιπορικό της ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΑΣΠΙΔΑΣ στην ύπαιθρο, ένας ηλικιωμένος κοινοτάρχης σε χωριό 23-30 κατοίκων της Πιτσιλιάς, μού εξομολογήθηκε ότι έχει συνεχώς στο αυτοκίνητό αρκετή ποσότητα από φάρμακο για τις νυφίτσες, προκειμένου να το τοποθετεί στις εκατοντάδες παρατημένες αμυγδαλιές που σαν δάσος πρασινίζουν για χρόνια περιμετρικά το χωριό. Δεν τον ενδιαφέρουν οι καρποί, είπε, απλά θέλει να βλέπει ζωντανά και πράσινα τα δέντρα. Όπως όταν ήταν παιδί.

 

 

  Για τα αμπελοπούλια, βαράτε τους «γάιδαρους» και όχι τα σαμάρια, κύριοι – Του Κυριάκου Αντρέου

Ανεξάρτητοι υποψήφιοι δήμαρχοι και η ξεφτίλα των κομμάτων – Tου Κυριάκου Αντρέου