Είναι ευτυχισμένοι οι υποψήφιοι για την προεδρία; 

 

«Ο Λε Κορμπυζιέ πρότεινε οι κατοικίες του μέλλοντος να είναι ασκητικές και καθαρές, πειθαρχημένες και λιτές. Το μίσος του για οποιανδήποτε διακόσμηση τον οδήγησε να οικτίρει τη βρετανική βασιλική οικογένεια και την πλουμιστή χρυσή άμαξα με την οποία πήγαινε στο κοινοβούλιο… Της πρότεινε να ρίξει το σκαλιστό τερατούργημα στους γκρεμούς και να μάθει να τριγυρνάει στο βασίλειό της με το αυτοκίνητο αγώνων Χισπάνο-Σούιζα, μοντέλο του 1911», απόσπασμα από το βιβλίο «Η αρχιτεκτονική της ευτυχίας» του Αλαιν ντε Μποτόν.  Διότι, η ευτυχία δεν κρύβεται ασφαλώς στα οικοδομήματα, στα  αυτοκίνητα πολυτελείας, στους ατέλειωτους μαντρότοιχους, στις πισίνες και στα τζακούζι. Δεν κρύβεται στα γρασίδια, στα γήπεδα γκολφ και στα γήπεδα τένις. Τώρα θα μου πείτε πως οι υποψήφιοι για την προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν είναι ευτυχισμένοι όταν πίσω τους κλείνουν οι πόρτες των πανάκριβων σπιτιών τους, τα οποία είδαμε δημοσιευμένα και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, και κάθονται αναπαυτικά  στους φημισμένης φίρμας καναπέδες τους;  Δεν νιώθουν μια ευτυχία όταν καμαρώνουν στις λιμουζίνες τους και με τους οδηγούς τους; Ποιος ξέρει; Εκτός και εάν η ικανοποίηση, η ηδονή αλλά και η δύναμη για αυτά που έχουν και τη θέση που κατέχουν τους προσφέρει ένα είδος ευτυχίας. Το θέμα είναι πως οι ψηφοφόροι τους αισθάνονται μια αδικία, διότι έμαθαν να είναι ευτυχισμένοι με πολύ λιγότερα. Έμαθαν να συμβιβάζονται και να αναζητούν την ευτυχία στα μικρότερα, μα πιο ουσιαστικά. Και εάν ενδιαφέρονται να καταλάβουν πώς σκέπτονται οι πλείστοι άνθρωποι, οι ψηφοφόροι τους, να κατανοήσουν τις ανάγκες και τα θέλω τους, πρέπει να δοκιμάσουν, έστω και για λίγο, λιγότερο λαμπερή ζωή. Περισσότερη απλότητα και μια γωνιά τους σπιτιού τους σκοτεινή που να βλέπουν τα άστρα. Να βλέπουν μια απλότητα και μια μαγεία, αφού μόνο σε αυτά κρύβεται η αληθινή ευτυχία. Δοκιμάστε και κάτι άλλο από αυτά που δοκιμάζετε τόσα χρόνια. Πετάξτε μια φορά τις χρυσές άμαξες και τα χρυσά κουτάλια και τότε ίσως πείσετε και τους ψηφοφόρους. Ίσως…

Οι νέοι νεκάτσιασαν εσάς και το ψέματά σας

 

 

Τους φάγατε τα καλύτερα χρόνια, τους κόψατε τον ενθουσιασμό και τα φτερά. Τους ξενιτέψατε, τους ρίξατε το ηθικό. Ζητούν λεφτά για να ζήσουν αλλά οι γονείς τους, όσοι έχουν γονείς, δεν τα βγάζουν πέρα.Τους μετατρέψετε σε αγρίμια που ψάχνουν διέξοδο εκεί που δεν θα έπρεπε. Διαλύουν τα σπίτια και τις οικογένειές τους. Κάποιοι διακόπτουν σπουδές. Άλλοι δεν πάνε ποτέ να σπουδάσουν. Άλλοι δουλεύουν σαν σκυλιά και τους λένε θα αμειφθούν με εμπειρία… Και εσείς; Εσείς κρύβεστε πίσω από ψεύτικες υποσχέσεις, δηλώσεις, αριθμούς και ευτελή ταμεία στήριξης. Εσείς εννοώ η κυβέρνηση και τα κόμματα. Που κανονίζετε φίλους δεξιά και αριστερά αλλά τους άμοιρους νέους τους έχετε γυρισμένη την πλάτη. Μια γενιά νέων πάει χαμένη… Λυπάμαι αλλά την καταβολή 500 ευρώ για λίγους μόνο και για ελάχιστους μήνες δεν της λες και κοινωνική πολιτική ή πολιτική στήριξης των ανέργων. Είμαστε μια μικρή οικονομία και πιστεύω ακράδαντα πως θα μπορούσε να απορροφήσει τα σπλάχνα της. Αλλά τα άφησε να τα ρουφήξει η απόγνωση και η απελπισία. Ζούμε σε ένα κράτος όπου οι πολυσυνταξιούχοι αυξάνονται γιατί όταν κενώνεται μια θέση τσουπ επιλέγεται ένας από τους πολλούς αναντικατάστατους. Προσλαμβάνονται από το παράθυρο στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο αλλά δεν ανοίγουν θέσεις νεοεισερχόμενων. Οι συντεχνίες κοιτάνε τα κεκτημένα όσων οσονούπω αφυπηρετούν για αυτούς που έρχονται δε βαριέσαι. Τα παιδιά μας ρε. Τα νιάτα μας. Αύριο θα τους ζητάτε να ψηφίσουν στις προεδρικές. Θα κλαίτε πάλι επί των ερειπίων της αποχής. Αυτό θα  είναι το ελάχιστο από τα βάσανα της Πολιτείας και των κομμάτων τα επόμενα χρόνια. Αυτήν την απαξίωση στους νέους θα την βρείτε μπροστά σας. Γιατί οι νέοι σας νεκάτσιασαν. Και η διαφορά της νέας γενιάς με προηγούμενες είναι ότι αντιδρά. Αντιδρά και μάλιστα έντονα. Ή που θα το καταλάβετε με το καλό ή που θα σας επιβληθεί με τρόπο που δεν θα αρέσει σε κανένα. Φοβάμαι για το δεύτερο και απαιτώ να πράξετε το πρώτο. Ακούστε τους νέους. Θυμηθείτε ότι κάποτε ήσασταν και εσείς. Όσο για τους νέους στην πολιτική και με αξιώματα λυπάμαι να σχολιάσω ότι φαίνεται να είναι προαπαιτούμενο να επιλέγονται και να προωθούνται όσοι έχουν σκουριασμένο μυαλό.

Ο ηγέτης οδηγεί, δεν οδηγείται από ψήφους

 

Κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας σε εσάς απευθύνομαι. Εσείς έχετε αυτή τη στιγμή και σίγουρα για άλλους δέκα μήνες το ένα από τα δύο κλειδιά που ξεκλειδώνουν τη λύση. Για αυτήν που για τέσσερις δεκαετίες και βάλε ο λαός έχει δοκιμάσει πολλές πίκρες και απογοητεύσεις. Το άλλο κλειδί το έχει η άλλη πλευρά και δεν μπορούμε να το πάρουμε πλην να τους παροτρύνουμε να το χρησιμοποιήσουν. Δεν γίνεται κάθε που είναι εκλογές να το ρίχνουμε σε ένα συρτάρι και να προσηλωνόμαστε στην εκλογή ή επανεκλογή. Ο κόσμος κουράστηκε. Απηύδησε. Εσείς πόσες φορές αντέχετε να δείτε ένα έργο σε επανάληψη; Πληροφορούμαι ότι σε επίπεδο διαπραγματευτών σημειώνεται μια κάποια πρόοδος. Το πολύ σε δύο μήνες θα δείξει. Δύο μήνες κύριε Πρόεδρε δεν αντέχατε; Δεν μπορούσατε να φυλάτε Θερμοπύλες από τους Εφιάλτες; Έπρεπε να γίνουν όσα έγιναν την προηγούμενη βδομάδα και κάποιοι τώρα να βλέπουν εσάς ως Εφιάλτη; Δεν ξέρω αν βόλεψε ή τελικά σας έκανε κακό το ταξίδι στην Ινδία, θα δείξει εντός των ημερών. Όμως κύριε Πρόεδρε έχουμε απαίτηση ως πολίτες και ως κίνημα που υπερασπίζεται το Περιβάλλον και τον Άνθρωπο -που ευημερούν μόνο σε συνθήκες ειρήνης- να φέρετε το νου σας. Οι άλλοι βλέπουν προεδρικές πλην όμως ΤΩΡΑ Πρόεδρος εσείς είστε. Μην ξεχνάτε ότι είστε Πρόεδρος όλων των Κυπρίων και όχι μόνο των ψηφοφόρων του ΔΗΣΥ, ή καλύτερα μιας από τις πολλές πτέρυγές του. Σε σας εναποτίθενται οι ύστατες ελπίδες μας για επίτευξη λύσης. Σε σας θα έπρεπε να εναποτίθενται και οι ελπίδες μας για πλείστα τόσα ζητήματα στο εσωτερικό όπως η Υγεία, η Παιδεία, η Εργασία, το Περιβάλλον. Πλην όμως αφοσιωθήκατε στο Κυπριακό. Τώρα με τι προσόντα θα ζητήσετε από τον λαό να σας δώσει τη ψήφο του για επανεκλογή; Τι θα προτάξετε για αυτήν σας την επιθυμία; Κύριε Πρόεδρε φέρτε το νου σας. Και εσείς κ. Ακκιντζί δείξτε επιτέλους πυγμή. Κύπριος είστε και εσείς μην το ξεχνάτε.

Γεμίσαμε κροκόδειλους, βρικόλακες και αχυράνθρωπους

Ζητούνται ικανοί και τίμιοι να μας διοικήσουν. Ζητούνται ειλικρινείς και νομοταγείς να μας κυβερνήσουν. Ζητούνται ταπεινοί και δίκαιοι να μας δείξουν το δρόμο. Κρατώ το φανάρι και ψάχνω μα δεν βρίσκω. Συναντώ μόνο αχυράνθρωπους και πίσω από αυτούς κροκόδειλους και βρικόλακες που μας ρουφούν το αίμα. Είναι για να σε πιάνει η απόγνωση. Αβέρτα δηλώσεις και αντιδηλώσεις, καβγάδες, κόντρες και αγκρίσματα. Και δώστου λαού να φανατίζεται στηρίζοντας τον ένα ή τον άλλο. Ρε εμάς ποιος μας στηρίζει που αυτοί όταν κλείνουν οι τηλεοράσεις τα πίνουν στην πλάτη μας; Περιμένουμε ακόμη τις συλλήψεις που όλο εξαγγέλλονται και όλα αναβάλλονται για όλους αυτούς που μας κατέστρεψαν. Αντί αυτών βλέπουμε στις ειδήσεις δυστυχισμένους με χειροπέδες επειδή έκλεψαν ένα κομμάτι ψωμί για να επιβιώσουν. Δε λέω δίνουν και οι καρχαρίες στα πλαίσια της «εταιρικής κοινωνικής ευθύνης» πίσω, από αυτά που τρώνε και σπάζουν. Πάντα on camera. Ποτέ πίσω. Αν παραλείψουν τα κανάλια ένα τέτοιο γεγονός μας το κοπανάνε με πληρωμένες διαφημίσεις. Μα είναι υποκριτικό να ξεζουμίζεις κάποιον και μετά να φέρνεις φωτογράφο να σε φωτογραφίσει που του πετάς ένα μπουκάλι γάλα. Μωρά αβοήθητα περιμένουν ένα γιατρό να δεήσει να αποφανθεί αν θα τα εγχειρίσει, ασθενείς περιμένουν μήνες αν όχι χρόνια για μια εξέταση. Αλλά οι αχυράνθρωποι και οι πίσω από αυτούς είναι με πιστοποίηση γιατρού από το εξωτερικό υγιείς. Αν δεν είναι γίνονται στο πι και φι. Και κλάψε εσύ για τον πατέρα σου που πήγε για εγχείριση και βγήκε σε φέρετρο από μόλυνση. Και νιώσε ντροπή που η μάνα σου είναι με μια ψωροσύνταξη ενώ άλλες στην ηλικία της έχουν οδηγούς που εσύ και οι υπόλοιποι φορολογούμενοι πληρώνουν. Ποιος νοιάζεται για την ισονομία σε τούτον τον τόπο; Κάνανε τους νόμους λάστιχα και τους ξεχειλώσανε βάλε βγάλε για να βολευτούν οι λίγοι και οι υπόλοιποι ας πάνε να πνιγούν. Μέχρι που θα τραβήξει η ιστορία; Μέχρι, καταλήγω, που οι κροκόδειλοι και οι βρικόλακες να μην βρίσκουν άλλο αίμα να πιουν και να στραφούν στα άχυρα. Πικρή μα η αλήθεια, αν δεν ξυπνήσουμε.

Καλό το Πάσχα, αλλά η αγάπη μας ολόχρονα

 

Έρχεται άλλο ένα Πάσχα. Μέρες αγάπης, λένε. Οι άνθρωποι ευαισθητοποιούνται, γίνονται συμπονετικοί με τους γύρω τους, βάζουν το χέρι στην τσέπη. Τι γίνεται ωστόσο μετά; Όταν περάσουν οι μέρες και όλοι επιστρέψουν στην καθημερινότητα; Ποιος θυμάται την οικογένεια που δεν έχει να ντύσει τα παιδιά της για το σχολείο; Το ανεξάρτητο περιβαλλοντικό κίνημα Πράσινη Ασπίδα, στο πλαίσιο της κοινωνικής του πολιτικής, έχει εδώ και χρόνια δημιουργήσει ένα παγκύπριο δίκτυο αγάπης. Καθημερινά, και όχι μόνο κάθε που είναι γιορτή, λαμβάνει στα γραφεία του την προσφορά αγάπης από τους ευαισθητοποιημένους πολίτες μας που στέλνουν τα «άχρηστα» πλέον για αυτούς ρούχα, παπούτσια, παιγνίδια και άλλα αντικείμενα. Η ΠΑ ανακυκλώνει την αγάπη αυτή σε όλους τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη, στις πάμπτωχες οικογένειες που χρειάζονται βοήθεια και συμπαράσταση. Ομολογούμε ότι η ανταπόκριση των φίλων είναι τεράστια, οι συμπολίτες μας από όλη την Κύπρο έχουν αποδείξει τη μεγαλοψυχία τους. Είναι απίστευτη η αγάπη τους και η προσφορά τους… μας στέλνουν από όλες τις πόλεις. Αλλά πιο απίστευτη είναι η χαρά των παιδιών όταν παίρνουν παιγνίδια και ρούχα, και τα χαμόγελα που ζωγραφίζονται στα πρόσωπά τους όταν αποκτούν καινούργιες προσδοκίες για το μέλλον. Διότι ξέρουν ότι κάποιος νοιάζεται για αυτούς, ότι κάποιος είναι στο πλάι τους και τους βοηθά. Απευθύνουμε έκκληση προς όλους τους φίλους του κινήματος, τους αναγνώστες της εφημερίδας, αλλά και όλους τους ευαισθητοποιημένους πολίτες να κάνουν μια κίνηση αγάπης στον συνάνθρωπό μας που υποφέρει. Παρακαλούμε πολύ να μην πετάτε οτιδήποτε δεν το έχετε πλέον ανάγκη. Υπάρχουν συνάνθρωποί μας που το χρειάζονται, υπάρχουν συμπολίτες μας που πραγματικά έχουν ανάγκη τη δική μας συμπαράσταση. Με την ευκαιρία θέλουμε να ευχαριστήσουμε την εφημερίδα Πολίτης και το διευθυντή της Διονύση Διονυσίου που μας εμπιστεύτηκε μια σελίδα στην κυριακάτικη έκδοση. Με το τρίπτυχο ‘Ανθρωπος – Κοινωνία – Περιβάλλον, η Πράσινη Ασπίδα επιμένει κόντρα στο κατεστημένο να διεκδικεί και η φωνή της να μεγαλώνει και να επεκτείνεται πέρα από την Κύπρο. Εδώ και τρία χρόνια δώσαμε ακόμη ένα λόγο για να αγοράζει κανείς τον «Πολίτη» της Κυριακής. Η Πράσινη Ασπίδα ενημερώνει και καυτηριάζει και από εδώ, πέρα από τη μηνιαία έκδοση της ομώνυμης δικής της εφημερίδας, τα κακώς έχοντα αυτής της κοινωνίας. Χωρίς κωλύματα, χωρίς υπεκφυγές, με μόνο γνώμονα το συμφέρον των απλών πολιτών. Εμένα, εσένα, προπάντων των παιδιών μας.Καλό Πάσχα σε όλους.

Τα κουμπαράτα κομμάτων και τα ρίφια στο μαντρί

Ακόμη και τους συνταξιούχους τους έχουν μαντρωμένους. Δεν εξηγείται πως οι μισοί φωνάζουν ότι δεν θα πάρουν Πασχαλινό Επίδομα και οι άλλοι δηλώνουν ευχαριστημένοι από την απόφαση του Υπουργείου Εργασίας. Είναι βεβαίως κάποια πράγματα που δεν χρειάζονται και… συντεχνία για να σου τα πει. Ξέρουμε όλοι, ή έχουμε όλοι ένα ηλικιωμένο συγγενή που μετρά σελίνια καθημερινά. Άνθρωποι που έφαγαν τα καλύτερα τους χρόνια να δουλεύουν για να δίνουν για τη σύνταξη… Αυτά τα γεράματα τους επιφυλάσσει το κράτος προνοίας. Αλλά φταίνε και αυτοί που αφήνουν κάποιους να μιλούν εκ μέρους τους. Φταίνε και τα παιδιά και τα εγγόνια τους που παραμένουν μαντρωμένα και πισκαλούν κόμματα και πολιτικούς. Ποιοι από αυτούς είναι σε θέση να μιλήσουν για τα προβλήματα της φτωχολογιάς; Αν ήταν κανένας κουμπάρος τους, κανένας δικός τους «να τον κανονίσουμε σιόρ». Πόση υποκρισία σε τούτο το τόπο. Η κυβέρνηση έχει να δίνει παχυλούς μισθούς και ένα κάρο επιδόματα της ντροπής σε τόσους υψηλά ιστάμενους αλλά τα οικονομικά δεν επιτρέπουν να βοηθήσουμε τους φτωχούς περισσότερο από ένα πιάτο φαί την μέρα. Ας πάνε να δουλέψουν οι νέοι. Να πάνε, αλλά πάλι ερχόμαστε στο θέμα του κουμπάρου και του δικού. Θέλουμε κράτος δικαίου; Ελάτε να το χτίσουμε από την αρχή. Γιατί να παίρνουν 18 χιλ. ευρώ επίδομα Παραστάσεως οι διευθυντάδες δημοσίου; Να παρίστανται που; Σε ψαροταβέρνες με κουμπάρους και δικούς; Γιατί να παίρνουν α λα καρτ επιδόματα φιλοξενίας κλπ άλλοι αξιωματούχοι; Ποιους φιλοξενούν; Άστεγους, ορφανά; Μα πόση κοροϊδία σιόρ για να αυξάνουν κάποιοι τους μισθούς τους. Επίδομα να παρίσταται κάποιος αξιοπρεπώς στην κοινωνία έπρεπε να είχαμε. Συζητήστε το τις επόμενες μέρες με τους κουμπάρους και τους δικούς σας. Έτσι για αλλαγή στη θεματολογία σας για το πως θα βγάλετε περισσότερο με μπίζνες στη ράχη μας…

Η ώρα της γης και η ώρα της υποκρισίας

Σαφώς και η Πράσινη Ασπίδα τάσσεται υπέρ εκδηλώσεων που επιχειρούν να ευαισθητοποιήσουν για το Περιβάλλον και η Ώρα της Γης είναι ένα τέτοιο παγκόσμιο κάλεσμα που χρόνο με το χρόνο έχει μεγαλύτερη ανταπόκριση. Αυτό που ενοχλεί ωστόσο είναι η υποκρισία που κρύβεται πίσω από κάθε τοπική εκδήλωση όχι μόνο για την Ώρα της Γης αλλά και για άλλα παρεμφερή ζητήματα. Καλούνται οι πολίτες να σβήσουν τα φώτα για μια ώρα και η Πολιτεία συνδράμει στην προσπάθεια με εκδηλώσεις στο Προεδρικό, σε Δήμους κλπ. Δεν ξέρω πόσα μπορεί να στοίχισαν αυτές οι εκδηλώσεις ωστόσο εκτιμώ ότι το μήνυμα δεν θα έπρεπε να είναι «προσελκύουμε κόσμο και δείχνουμε έργο και ευαισθησία» αλλά ότι «προσπαθούμε να συμβάλουμε στην επίλυση προβλημάτων». Σβήνουν τα φώτα όσοι σπαταλούν ρεύμα γιατί έχουν μεγάλα σπίτια, εξοχικά, γραφεία, βιομηχανίες. Υπάρχει ωστόσο σημαντική μερίδα συμπολιτών μας που δεν έχει να πληρώσει το ηλεκτρικό κάθε μήνα και θέλοντας και μη υμνούν τη Γη μια την άλλη αφού δεν μπορούν να ανάψουν τα φώτα με κομμένο το ηλεκτρικό. Δεν μηδενίζουμε καμία εκδήλωση ωστόσο ως Κίνημα θεωρούμε ότι υπάρχουν πολλές συμβολικές πολύ περισσότερο ουσιαστικές κινήσεις που μπορούν να γίνουν. Ναι στην προστασία του Περιβάλλοντος, ναι όμως και στην προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Το Περιβάλλον δεν ζημιώνει από μια λάμπα που ανάβει αλλά από τη βιομηχανία της άπληστης κατανάλωσης την οποία τα μεγάλα συμφέροντα προστατεύουν με πολύ μεγαλύτερο σθένος από ότι μια απότιστη για μέρες γλάστρα στα γραφεία τους. Ώρα της Γης το περασμένο Σάββατο, μεταξύ 8:30 -9:30 μ.μ., και τούτη η Πολιτεία θα μπορούσε να βγει έξω από τα στεγανά και να παράσχει φως σε σπίτια συμπολιτών μας που δεν έχουν να πληρώσουν το ρεύμα. Πόσο μάλλον να εξασφαλίσουν γάλα και ψωμί. Το πάτημα ενός διακόπτη είναι εύκολο. Για σκεφτείτε όμως πόσο πιο συγκλονιστικό θα ήταν το μήνυμα αν έβαζε κανείς τους πολίτες να σκεφτούν πόσο πολύτιμο είναι το ρεύμα που τόσο άσκοπα σπαταλάνε; Αν βλέπανε τη χαρά συμπολιτών μας, ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους κάτω από μια λάμπα…

Ο εκμαυλισμός των χωριών και η βάρβαρη επέλαση της τουριστικής ανάπτυξης – Του Παναγιώτη Τοουλιά

tooulias

Αφόρμηση για το παρακάτω άρθρο τα όσα διαδραματίζονται στα παραλιακά χωρια και πόλεις για τουριστική δήθεν ανάπτυξη. Με την ανέγερση μεγαθήριων και τουριστικών συγκροτημάτων που απάδουν τελείως με το φυσικό περιβάλλον και τον περιβάλλοντα χώρο χάθηκε η γραφικότητα και η αμφιθεατρικότητα των τουριστικών ιδιαίτερα χωριών. Σπάνιοι δρυμοί και χλωρίδα που για εκατομμύρια χρόνια κοσμούσαν τα χωριά και τις πόλεις θυσιάστηκαν εντελώς αβασάνιστα για τουριστικούς λόγους χωρίς μελέτη, χωρίς κάποιος να διερωτηθεί και να προβληματιστεί. Χάθηκε ο δρυμός των Κλουνών στη Χλώρακα, δρυμός σπάνιας ομορφιάς με βελανιδιές, δρύες, μοσφιλιές, μερσινιές, καλαμιώνες, βιότοπος και ενδιαίτημα με σπάνια χλωρίδα και πανίδα, ο καλαμιώνας της Βρέξης, τα Ορμάνια, οι Καλαμιώνες στο Σκαλί, οι πετρόκτιστες βρύσες, το καμαρούι, η βρύση του Πύρκου, η Μοροζός,τα Πυρομάσια, τα Ροαφίνια, το Δήμμα, τα Μερσινούθκια, ο Πηλός όπου συντελέστηκε μέγα έγκλημα, εκριζώθηκαν τα πάντα, καταστράφηκε όλη η σπάνια χλωρίδα (ετυμολογικά το χωριό Χλώρακα έλκει το όνομα του απο την λέξη χλωρίδα-Χλωρίς, κόρη της Νιόβης, flora στα λατινικά) και πανίδα στο συγκεκριμένο οικοσύστημα και χτίστηκαν επαύλεις μέσα στη θάλασσα, χωρίς καν να ληφθεί υπόψη η ζώνη προστασίας των παραλιών. Τα τελευταία χρόνια οργιάζουν οι παρανομίες στο χώρο της τουριστικής ανάπτυξης που συνίστανται στα εξής:

 

1.Ξενοδοχεία που κτίζουν επιπλέον ορόφους χωρίς φραγμούς από υπουργεία, πολεοδομία, δημοτικά και κοινοτικά συμβούλια. Η διαπλοκή και τα συμφέροντα στομώνουν τη δικαιοσύνη.

2.Ξενοδόχοι και ντεβέλοπερς αποκόπτουν τους δρόμους προς τη θάλασσα και καθιστούν τις παραλίες απροσπέλαστες.

3.Οτιδήποτε θυμίζει Κύπρο χάθηκε και οι τουρίστες δυσανασχετούν με την άσχημη εικόνα που παρουσιάζει η τουριστική Κύπρος.

4.Δεν αναπτύχθηκαν εναλλακτικές μορφές τουρισμού όπως θρησκευτικός, αγροτουρισμός, ποδηλατικός, καταδυτικός, αθλητικός κ.τ.λ.

5.Δεν γίνονται έργα υποδομής για διευκόλυνση των τουριστών και προσπάθειες να αυξηθεί η επισκεψιμότητα των τουριστών στο νησί. (περισσότερα…)

Των απ’ εκεί το λέει η ψυχή τους, εμείς αρνίν πασσ’ύν! – Το άρθρο του Κυριάκου Αντρέου στον ΠΟΛΙΤΗ

Βγήκαν στους δρόμους οι απέναντι, όχι μια φορά, πολλές και συλλογικά τις προηγούμενες μέρες. Να απαιτήσουν, να διεκδικήσουν εξ αφορμής του θανατηφόρου δυστυχήματος πριν από λίγες μέρες, για το οποίο ευθύνη φέρει και η μη αλλαγή της ώρας. Στάθηκαν απέναντι στο καθεστώς τους, ψευδοκαθεστώς για μας, μα το γεγονός ότι μας πονάει το κάνει πραγματικό. Η μαζική συμμετοχή των απ’ εκεί, των κούλλουφων, κατά πολλούς Ελληνοκύπριους, που είναι του μότο «τζ’είνοι ποτζ’εί τζ’ι εμείς ποδά», είχε ένα σοβαρό αντίκτυπο στη δική μας πλευρά. Περισσότερο ανέδειξε την γύμνια μας. Ανέδειξε την αδιαφορία μας και την αποδοχή αμάσητων των όσων μας επιβάλλονται και όσων μας επηρεάζουν από τους νόμιμους κυβερνώντες του τόπου. Δείτε τι έγινε το 2013 με το κούρεμα. Καμία αντίδραση. Και μετά το βαφτίσαμε και πολιτισμό που περιμέναμε υπομονετικά για να τραβήξουμε λεφτά από τα ATM. Να τον βράσω τέτοιο πολιτισμό. Κυβέρνηση και Βουλή αλλά και η δικαστική εξουσία πρέπει να νιώθουν την ανάσα της κοινωνίας. Δεν μπορεί να ξεφεύγουν επειδή ξέρουν ότι εμείς… αρνίν πασσ’ύν! Αυτή είναι πάντα η καταδίκη μας. Ο καναπές. Τίποτα δεν αλλάζει και δεν θα αλλάξει αν η επανάστασή μας γίνεται διαδικτυακά με σκοπό τα Likes! Δυστυχώς σε αυτό το επίπεδο έχει ξεπέσει η κοινωνία. Βρίσκουν και κάμνουν τα κόμματα. Βρίσκουν και κάμνουν οι κυβερνώντες. Επιστρέφοντας στους απέναντι, στους απομονωμένους, στους παράνομους, στους «ψευδο-», στους λεγόμενους, ας είναι αυτοί που θα μας προβληματίσουν, που θα μας κάνουν να αντιληφθούμε ότι για το καλό του τόπου μας, το καλό το δικό μας, του καθενός ξεχωριστά, θα πρέπει να έχουμε άποψη. Να τη διατυμπανίζουμε με κάθε τρόπο. Να διεκδικούμε. Να καταλάβουμε ότι η δική μας ψήφος κάνει τη διαφορά. Αυτοί που μας κυβερνούν δεν είναι παρά, ή θα έπρεπε να είναι, υπηρέτες της κοινωνίας. Το λέει και η λέξη «υπουργός», ο υπό το έργον! Την άλλη βδομάδα έχουμε εκλογές. Πέντε χρόνια βρίζουμε για τα κακώς κείμενα στους δήμους και τις κοινότητές μας. Ρωτάς τον έναν, «βαριέμαι να πάω να ψηφίσω», ρωτάς τον άλλον, «και που θα πάω, τι θα αλλάξει;». Αυτοί είμαστε. Αυτά που βιώνουμε μας αξίζουν. Αρνίν πασσ’ύν, φίλοι μου, αρνίν πασσ’ύν. Και όσο πιο πασσ’ύν. τόσο πιο δυσκίνητο.

Ο Χριστόφιας πήγε σπίτι του κύριοι, εσείς καμία ευθιξία για την πυρκαγιά; – Το άρθρο του Κυριάκου Αντρέου στον ΠΟΛΙΤΗ

andreou-kyriakos

Γράφει ο Κυριάκος Αντρέου

 

Να είμαι εγώ ηλίθιος; Να προκύπτει μια πυρκαγιά στον μεγαλύτερο ηλεκτροπαραγωγό σταθμό μας, αυτό του Βασιλικού και να μην σπάει μύτη; Γιατί; Επειδή δεν θρηνήσαμε θύματα; Επειδή δεν έγινε έκρηξη που να σπάσει τζάμια στις γύρω περιοχές; Επειδή δεν έγινε συσκότιση; Ή μήπως, επειδή δεν υπάρχει πλέον ο Δημήτρης Χριστόφιας για να τα ακούσει; Θέλω να είμαι δίκαιος και τι δεν του έσουραν του περασμένου Προέδρου για το Μαρί. Και είχε ευθύνη. Εδώ όμως; Για την προχθεσινή πυρκαγιά ποιος θα αναλάβει την ευθύνη; Δεν έχει κανείς πολιτικός ευθιξία στην ΑΗΚ, στο Υπουργείο Εμπορίου, στο προεδρικό; Δεν ακούσαμε καμιά σχετική δήλωση. Κρύφτηκαν όλοι. Κανείς δεν πήγε και δεν πρόκειται να πάει σπίτι του. Καμιά δίκη δεν θα στηθεί, καμία έρευνα δεν αναμένεται να γίνει. Και όλα αυτά από τύχη. Επειδή όπως μαθαίνουμε απετράπη την υστάτη η επέκταση της φωτιάς και η ολική καταστροφή. Για τις ζημίες δεν θα σχολιάσω, μας παραπέμπουν σε ασφαλιστικές. Διαβάζω το πόρισμα της πυροσβεστικής: «Υπολείμματα καύσης που έπεσαν κατά τη διάρκεια χρήσης συσκευής συγκόλλησης μετάλλων, στο πλαίσιο έργων συντήρησης στη μονάδα αποθείωσης του ηλεκτροπαραγωγού σταθμού στο Βασιλικό προκάλεσαν τη πυρκαγιά». Διερωτώμαι θέλει πολύ νου να σκεφτεί κάποιος αυτά τα υπολείμματα καύσης που μπορεί να προκύψουν κατά τις εργασίες και να λάβει τα δέοντα μέτρα; Ποιος έχει την ευθύνη; Ποιος λογοδοτεί για αυτά; Ρητορικό το ερώτημα. Στη χώρα της μπανανίας, όπως εύστοχα την αποκάλεσε ο αείμνηστος Γλαύκος Κληρίδης, η μόνη έγνοια της εκάστοτε κυβέρνησης είναι οι μουσικές καρέκλες. Παίρνει 10-20 άτομα και τα τοποθετεί από τη μια καρέκλα στην άλλη. Έτσι προέκυψαν προχθές οι διορισμοί στην Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας έτσι και πολλοί προηγούμενοι. Όλοι αυτοί οι κάτοχοι των καρεκλών συνοδεύονται και από μια απέχθεια στην ανάληψη ευθυνών. Στη χώρα μας η ανάληψη της ευθύνης επιβάλλεται. Και συνήθως επιβάλλεται από τα πάνω προς τα κάτω. «Εγώ εν τζαι ο ένας», «εγώ εν τζαι ο άλλος» να δείτε που σε λίγο θα μας πουν ότι για την πυρκαγιά ευθύνεται το προσωπικό της ΑΗΚ το οποίο ρίχτηκε στις φλόγες για να αποσοβήσει την επέκτασή της, γιατί δεν πρόλαβε την πρώτη…. σπίθα! Για όνομα κύριοι και λίγη τσίπα. Από την καταστροφή μια τύχη δρόμος μας χωρίζει. Η μπίλια έκατσε στο Μαρί εκείνον τον θλιβερό Ιούλιο, αλλά κάθε μέρα από τύχη δεν βιώνουμε ξανά τέτοια τραγικά γεγονότα. Από τύχη. Tο μόνο πράγμα που δεν αφήνεται στην τύχη είναι οι διορισμοί υμετέρων και το ρουσφέτι. Και έτσι κάθε μέρα ζούμε με τον φόβο. Κάθε μέρα.

skitso

Του Θανάση Παπασπυρόπουλου